Kadından başka doğru düzgün bir konu yokki...

NE DEĞİŞİR Kİ?...

--- “Beni çok seviyorsun, öyle mi?..”

--- “Evet, öyle.. ama bununla pek de ilgilendiğini sanmıyorum…”

--- “Nasıl yani? Ne demek oluyor şimdi bu?..”

--- “Seni seviyor olmam hoşuna gidiyor yalnızca, seninle ilgilenmem, sana durmadan bir şeyler sunmam, anlatmam.. Ama ben böyle, neredeyse tamamen sana odaklanmışken, yüzünde o hoşnut gülümsemeden başka hiçbir şey göremiyorum…”

--- “Bakmazsan, göremezsin; önce bakmasını öğren!..”

--- “Beylik laflar bunlar.. Konuyu dağıtma.. Umurunda değilmişim gibi davranıyorsun, böyle bir şey yokmuş gibi.. Sorun da bu galiba…”

--- “Ama yine de seviyorsun beni?..”

--- “İyi de, bu neyi değiştiriyor ki? Hem, beni zerre kadar önemse-medikten sonra…”

--- “Önemlisin benim için; öyle deme. Haksızlık ediyorsun…”

--- “Sana mı, kendime mi?..”

--- “İkimize de…”

--- “Ama duygularım önemli değil?..”

--- “Hayır; değer veriyorum onlara!..”

--- “Nedense bu da bir şeyi değiştirmiyor!..”

--- “Senin gibi davranamam ki; ben başka biriyim, sen değilim, böyleyim ben.. biraz soğuğum sanırım…”

--- “Doğru; bu anlamda hata tamamen bende, görüyorum bunu.. ama ne bileyim; çoğu kez senden kendimi alıkoymayı, uzaklaştırmayı bile istediğim oldu. Artık korkuyorum –kendimden bile…”

--- “Ne oldu sana; önceden böyle şeyler söylemezdin?..”

--- “Diğer türden sözlerimin ardından bir şey değişmediğini gördüğüm için olsa gerek…”

--- “…”

--- “Bak, susuyorsun; sen de kabul ediyorsun yani…”

--- “Saçmalama, öyle bir şey demedim ben; yalnızca düşünüyor-dum…”

--- “Pekala; bu bir şeyi değiştirdi mi bari? Beni düşünmediğin kesin de…”

--- “Yok yok; vallahi sana bir şeyler olmuş; böyle değildin sen…”

--- “Nasıl yani; değişmiş miyim?!!”

--- “Daha önceleri yaptığın, senin de demin söz ettiğin, o güzel, hoş, etkileyici şeyleri de artık yapmaz oldun…”

--- “Onlar hiçbir işe yaramıyordu da, ondan! Aynısını söyleyeyim mi?..”

--- “Aman yok, kalsın…”

--- “Ne yani; başka konulardan hiç söz etmeksizin, illa ki yalnızca seni ne kadar çok sevdiğimi mi dile getirmem gerek? Senin iyi –hatta olduğundan çok daha iyi- hissetmeni sağlayacak şeyler yapacağım, benden bunu istiyorsun, ama sonra da karşımda, gülümseyen bir yontu göreceğim, öyle mi? İyi vallahi, kebap iş!..”

--- “Ama kırıyorsun beni; bilerek mi yapıyorsun, anlamıyorum…”

--- “Artık kimin darılıp kimin kırıldığıyla ilgilenmiyorum. Bükülen, nefessiz kalan benim; soluğumu tutup beklemekten bıktım, sıkıldım artık.. Ama ilginçtir, böyle yapınca değişiyormuş bir şeyler!..”

--- “…”

--- “Kırılmana, üzülmene gerek yok.. Kötülük -yani size göre kötülük etmek- yarıyormuş işe; geçerli biricik davranış şekli buymuş! Bak sen şu işe ki, yıllarca başka taraklarda bez çürüterek boşuna kafa patlatmışım yahu! Ne salaklık ama!..”

--- “E, bir daha görüşmeyeceğiz mi demek oluyor bu?..”

--- “Saçmalama, elbette görüşeceğiz; işe yarar bir nokta –şimdilik- küçük bir giriş buldum; genişletmekten, tadını çıkarmaktan mahrum kalacağımı mı sanıyorsun?..”

--- “Anlıyorum seni…”

--- “Ama bu da hiçbir şeyi değiştirmiyor, değil mi?!!”

--- “Haklısın; galiba öyle…”

--- “Galiba’sı fazla –tam anlamıyla öyle!..”

--- “Ama ben…”

--- “Sen, ne?..”

--- “Ben de çok seviyorum seni?!!”

--- “Ne? Ne dediğinin farkında mısın sen?.. İnanmıyorum!..”

--- “Evet biliyorum, ne dediğimin farkındayım.. da; ne oldu?..”

--- “Ne oldu’su var mı; neler değişti, bir bilsen! Ne yapacağım şimdi seninle ben?..”


(Nice yorgun, oturmuş beklentilerle doludur yaşam, beklenmedik, bilinmedik nice ürpertilerle.. “Öyle olması şiddetle arzu edilen” bir çok olay vardır; can-ı gönülden “öyle sürmesi ümit edilen”.. Ve elbette ki bunlara kayıtsız kalan bol bahaneli canlı duvarlar.. Çocukken annenizin verdiği haşlanmış tuzlu mısırın tadını yirmi küsür yıl sonra damağınızda yeniden duyunca da aynı ürperti sarar içinizi: O’nun tek bir sözü, iyileşmenize yetecek de artacaktır; hep bunu beklersiniz; küçük, tadımlık, geçici sürprizler dışında daha önce hiç olmadığı, yaşanmadığı halde, o duyguya özlem duyarsınız.. İçinizde, hep aynı canlılıkta kalan o ümidin tümceleri dolaşıyordur, sabah-akşam, gece-gündüz: “Yakarışın hiç boşa gitmeyeceğini ama karşılığını da asla alamayacağınızı bilmek!..” Ama boşuna ulumaz kurtlar, kuşlar boşuna göç etmez…

Çok yönlüdür bu, evet, kabul etmek gerekir.. Sıkça kafa karıştırır.. “Ulaşamamak,” her şeye karşın, bir yandan size bir çok yarar sağlarken (özellikle şiir yazmak gibi,) “erişme”nin de bir başka yönden, başka anlamda, aynı derecede yararları olabilir (özellikle şiir yazmak gibi!..) İnsan acı çekiyorken de çok iyi ürünler verebilir, hatta bazıları ancak böylesi kıvranışlardan çok daha iyi sonuçlar çıkarır ortaya; bu kesin ve tartışmasızdır ama o kişinin acıya dayanma gücüne bağlı olarak da, kesin kes öne sürülen herhangi bir koşul olmaması da istenir diğer yandan.. İki taraflı, iki yüzlü olarak da değerlendirilebilir bu davranış, çelişki olarak da, herhangi bir tanımlamaya gerek duyulmadan, olduğu gibi karşılanabilir de.. Ancak, “dışarıdan” nasıl görünürse görünsün, ne denirse densin, ne şekilde yorumlanırsa yorumlansın, asıl olan “içeriden” nasıl algılandığıdır.. Yani, her şey olabilir, yapılabilir, denebilir, doğru veya yanlış, her türlü yargıya varılabilir ama bu, bir şeyi değiştirir mi?!!

Yeri gelmişken, bir çırpıda söyleyeyim; bunca satırı yazdım, yazmasına da tüm bunlar bir şeyi değiştirir mi?.. Ne dersiniz?..)

(Sabahın köründen beri bunun için kasılıp duruyormuşum meğer!. Lan bir türlü anlayamadım, bir türlü yorumlayamadım gitti, şu “geliş”in belirtilerini bee!..)

(10 Nisan 2006)