Zaman mı? Ben mi?

"Yıllar vardı puslu sayfalara kaydettiğim. Birden açtım sayfaları ve tozları öylece vurdu yüzüme. Birden kaybedeyazdım bütün geleceğimi. Belediyenin kazıpta kapatmadığı çukurlara benziyordu geçmişim. Her geriye adım attığımda bir tanesine düşüp yaralıyordum kendimi. Yaralarım bir süre oyalıyor beni geleceğimin temiz asfaltlarında bile sakat yürüyordum. Koltuk değnekleri olmadan sakat yürüyen bir adam düşünsene; gerçekten tahmin edildiği kadar zor.

Geçip giden her anıya o kadar acı yüklenmişti ki, anlamını kaybediyordu şimdi yaşadığım taze sevinçler. Geçmişim suya yansıyan görüntümün akisleri gibi görünüyordu geleceğimde. Ya da ben öyle sanıyordum. Bazen birilierinin canını yakmakla, denge sağlamaya çalışırkende hep oyun bozan olmakla suçluyordum kendimi. Tütsülenerek ayine girmiş şamanlar gibi kutsal ahidler yüklüyordum kendi üzerime. Oysa düştüğüm çukurlarla, girdiğim şaman çadırlarının hiçbir farkı yoktu her ikisi de yaralıyordu beni, ruhumu ve de sarsılmaz sandığım benliğimi. Bazı zamanlar özeleştirinin de cılkını çıkartasım geliyordu. Halbuki eleştirinin olumlu anlamlarda taşıyabileceğini küçümsediğim kişilerden öğrenmiştim. Şimdiyse ben küçülüyordum zamanın tahrip ediciliği karşısında, insanlarla evet ama zamanla mücadele edemiyordum. Her bir saniye altın sarısı bir kum tanesi gibi elimden kayıyor ve ben evren kadar büyük bir kum saatinin içinde üstte kalan kumlarla oynayan küçük bir çocuk olduğumu farkediyordum. Bu zamana kadar camlarını kırıp bu kum saatinin özgür kalacağımı sanmıştım hep. Ama durum o dur ki ne dışarısı özgürlük, ne kumların içi.

Boşluğa kayıp gidecek milyonlarca kum tanesi var daha, milyonlarca saniye ve bir kaç binini daha tükettim şimdi. Ancak anlayabildim o çukurların nasıl oluştuğunu, geleceğim dediğim asfaltın altında ki kumlar her kaydığında bir çukurla daha karşılaşacağım. Zaman akıp gittiği sürece çökecek asfaltlar. Tek yapılması gerekense çukurların üstünden atlamayı öğrenmek, bütün kum taneleri kayıp gitmeden."