bir şiir

Kalbim artçı depremlerle geçirirken özlemini
Merkez üssü sen olan bir deprem bekliyorum.
9.9 şiddetinde ve ardından
Enkazımın üstünde esen ılık bir rüzgar tadı almak
Sonra da ayaza kapılmaya meyletmiş yüreğimi
Soğuklardan kurtaran yakıcı bir güneşin vefasını bekliyorum.

Aşkın kırmızısı ile gözlerinin kahverengisinin,
Karıştığı bir armoni de görüyorum hırçınlığını.
Ve güneşin ılıkça okşadığı teninden süzülen,
En dalgalı denizi sığ gösteren gözyaşlarını.
Şimdi bir kayın ağacı altında dinleniyor tüm heyecanlarım
Teninin kokusunu duyarak uyumayı bekliyorum.

Bir meyhane sessizliğinde durgunlaşan duygularım
Merhametin eleğinden geçmiş sesinde buluyor coşkusunu
Irmakmışçasına çağlayan tüm gevezeliğim
Kaşlarının çatıklığında pranglanıyor suskunluğa
Gerçeklikten çalınmış anlarda yaşıyorum seni
Seni bekliyor, seni özlüyor seni seviyorum.