Kadınlar...

KADINIM...
Şarkının yakıcı sözleri, kırık akorlarla bezenmiş yıpratıcı ezgisiyle, içimin ezik tepelerinden bu yana doğru esen tedirgin meltem rüzgarlarında nahoş nahoş salınan uzun kuyruklarına gümüş parlaklığında sayısız jilet iliştirilmiş rengarenk, kesici uçurtmalar gibi...

Nasıl da derinden biçerek söylemiş, oturduğu yerden nasıl da kazıyarak sunmuş bize Tanju Okan. O bahtsız duyguyu bulaştırmayı başarabilmiş rahatsız kişiliklerimize...

Giden bir kadının ve ona bakakalmış bir adamın,
İzleyicisi görünmeyen, karanlık bir sahnenin,
Atlas kumaştan dokunmuş perdelerinin,
Görkemli alkışlarla ilk açılış anından,
Sessizce başlara yıkılışının, yerle bir oluşunun,
Terk edilişinin son dakikasına dek,
Dört duvar arasında soluklandırılmış,
Gelişine vurularak tepki verilmemiş,
Göz göze, iç içe, dudak dudağa, kucak kucağa,
Titreyen yaslı sarılmalar arasında,
İki büklüm gövdelerde yaşanmış,
Ancak yalınlığının artık daha da uzaklara,
İleriye daha fazla götürülemeyeceği,
Artık eşzamanlı gülümsemelerin düşünülemeyeceği,
Bir aşkın cansız serimini,
Can kulağıyla dinleyen tüm boğazlarda düğümlemiş,
Düğümünü de bizlere hiç fırsat vermeden,
Kendiliğinden çözdürmüş,
Kendi kendine çözülmüş,
Yersiz yurtsuz bir aşk bu...

Bitirilmemiş ve bitirilemeyecek,
Erkek veya kadının, tek tek veya birlikte,
Asla son veremeyecekleri,
Üçüncü tekil ve çoğul da dahil,
Tüm kişilerden bağımsız olan,
Uzun, ama upuzun bir bitkisel yaşamın,
Zorunlu bir koma halinin,
Yaşam makinasına bağlı olarak sürdürülen,
Kirlenmiş kanın pompalandığı,
Sorunlu kalp atışlarının ardından,
Toplanmış eşyalar, saçılmış anılar,
Ve daha anlatılan nicesiyle birlikte,
Yalnızca ve yalnızca,
Kendiliğinden bitmiş bir aşk...


Ve o kahrolası kapanış usulca yapılırken kimilerinde eskitilmiş bir hüzün hakimdi, kimilerinde ise alışılmadık bir rahatlık vardı...

İlkin, derin iç çekmeleri huysuz kıpırdanışlar izledi: Herkes, bir başka halde olmasına karşın, tek bir ortak noktada buluşulmuş olmanın nedenlerini düşünüyordu. Olagelen buydu. Ona bir anlam vermek, onu çözümleme çabasına girişmek, ama bu arada süregelene de dokunmamak, onu bir anlamda gereksiz, ancak çok zamandır yapılagelen bir gelenek olarak görmek: Bunlar da birer olagelendi...

Sonra, yeni bir iç çekmeyle suskunluk bozuldu ve oradaki tüm bireyler kapanışı –bitimi- anımsayıp daha fazla kalmamak, boşuna debelenmemek, için hep birlikte ayağa kalktılar ve bir yandan el ele tutuşup eğilerek selam verirken, bir yandan da geri geri yürüyerek sahne arkasında karanlıkta kayboldular...

Perde!..

(Alkışlar, oyuncular soyunma odalarında sakin sakin giyinip makyajlarını siler ve olageleni sürdürmeye çalışırken, her saniye daha da güçlenerek kulakları zorlar hale gelir...
En son, çabalarına bir ara vermek ve isteklere karşı gelmemek gerektiğini düşündükleri için, yeniden sahneye çıkarak onları ellerini patlatırcasına birbirine vurup ayakta alkışlayan hayalet izleyicilerin önünde yerlere kadar eğilirler. Arka planda Tanju Okan şarkısını söylerken, her şey olağandır sanki. Oysa, bir deyişe göre; sizi yanıltmayan bir olay ne kadar da sıkıcıdır, değil mi?.. )

(6 Mayıs 2006)