kaçış

Kaçıyorsun, arkana bakmadan. Son sürat. Görmüyorsun hiçbir şey, hiçbir şey bilmediğin kadar.Mutsuzsun bir o kadar da. Bir tek mutsuzluğunun farkındasın ve de niye mutsuz olduğunun. Bunu bilmek seni mutlu edebilirdi oysa ki ama sen mutsuzluğun ta kendisi olduğunu düşünüyorsun. Bunu yaşam biçimin haline getirmişsin. İşte bunun farkına varamıyorsun bir türlü. Sorarlarsa mutlu olacak ne var ki diyorsun. Dışarıda , soğukta aç oturanlar var. Savaşta evladını , canını yitirmiş analar var. Ülkeni satan ciğeri beş para etmezler var. Haklısın... Şunu bil ki umut da var dışarıda. Sen bunun için çabaladığın sürece var ama. Gizli gizli büyüyen. Kan gibi vücudunun her yerini dolaşıp seni kaplayan. Umut içinde. İçini de biliyor yani. Sen sustuğunda bile seni dinleyen bir umut…
Sen umudu sevmiyorsun , istemiyorsun onu. Alkol alıyorsun ki damarlarındaki umudun yerine geçsin. Umudu istemiyorsun çünkü korkularınla yüzleştiriyor seni. Hep korktuğun , sürekli kaçtığın şeylerin ardına düşmeye zorluyor. Korkuyorsun. Hem de çok fazla. Korkarak büyüdün , büyüyorsun. Sen hayattan korkuyorsun. Aldığın nefesin bir gün dışarı çıkamamasından korkuyorsun. Son nefesini verememekten korkuyorsun. Besliyorsun korkunu sürekli, aldığın havayla…
Daha toysun. Karmakarışıksın. Okyanusa zamansız ve yanlış yerden karışan bir ırmak gibisin. Gücüne güvenip önüne çıkanı alıyorsun , götürüyorsun. Bilmeden , düşünmeden. Seni gerçek yoluna yönlendirmek isteyenleri de, yoluna engel olduğunu sandığın bir ağacın dallarını kırar gibi kırıyorsun. Gücün yetmiyor ama dalları kırık ağacı yerinden sökmeye…
Hayatında ilk kez kovulduğun , ilk kez ağladığın yeri arıyorsun , özlüyorsun orayı. “Yok!” diyorsun öylesine sıcak, öylesine güvenli ve öylesine masum bir yer. Hep orayı özlüyorsun.
Kaçıyorsun, gerçek olandan….