duvarlar

Duvarlar--

Aslında şu anda bir plan yapıyor olmam gerekiyordu ama onun yerine bir boşluktayım çünkü artık hiçbir zaman uygulayamadığım şeyler bana yazarken umut yerine sıkıntı veriyorlar. Hayatım büyük bir boşlukta -eskiden hayal kurardım ama artık onlar da yok- günde en az 10 saat kendimle yapacak bir şey bulamıyorum. Sıkılıyorum .Resim çiziyordum, ama artık ona da iznim yok -zaten güzel çizemiyordum. Zaman kaybı diyorlar. Gebermek istiyorum. Çok sıkılıyorum, patlayacak gibi de değil, herşeyi emiyorum. Değişik. Özgür olunca diyorum, ilk işim hiçbirşey yapmadan günlerce haftalarca yatmak olacak. Sıkılacağım ve sonunda ayağa kalkacak gücüm kalmayınca rahatlayacağım.
Çok yorgunum. Hiçbirşey yapamamanın verdiği bir yorgunluk bu. Konuşamıyorum, yemek yiyemiyorum, kitap okuyamıyorum, resim çizemiyorum, hayal kuramıyorum, düşünemiyorum!! Koşamıyorum, kaçamıyorum, oturup kaldığımda ise kendimi avlıyorum. Bir belirsizlikler boşluğuna doğru çekiliyorum. Hiçbir şey hissedemiyorum. Yalan söyleyemiyorum ama maske yapıyor -maske gülüyor, beni yoruyor, gülüyor, nefretim büyüyor. Güldüğüm zamanları hatırlamıyorum, çünkü basitçe kendimde olmuyorum. Birşeyler yapmış olmak için yazıyorum, yoksa yapacak birşeyim kalmamış olacak, kalemi kağıdın üstünde dansetmeye zorluyorum, başım aşağıda, yazdıklarıma bakmıyorum bile. Duygularım kurumuş ama bazen gösteriyorlar kendilerini yazılarımda. Bu yüzden yazıyorum. Hey! Size sesleniyorum. Sonra vazgeçiyorum, uğraşmak istemiyorum, başım ağrıyor.
Neler yapacaktım ben…
”ah bengi”…diyorum
Ne kadar safmışım ben…
Keşke şimdi de öyle olsa. Anlamamış olsam hayatın boşluğunu, yaşadıktan sonra bir şey olmayacağını, zevk alsan da, almasan da aynı kapıya çıkacağını. Yararlı işler yapsan da yapmasan da…
Ölüsün yaşıyorsun ölüsün.
2 sonsuzluk arasında 70 senenin ne değeri var ki?Bu 70 senede yapmak istediğim bir şeyi buluyorum sonra…
Ne kadar salağım, olmayacak hayaller, düşler kurmayı hala bırakamamışım.
Ölsem ayrı dert, yaşasam…
Bir dilek hakkı istiyorum. Bir kelebek konsun burnuma, onun hafifliğini hissedeyim, sıcak ayakları değsin burnumun o soğuk ucuna, hafifliğiyle hafifliğiyle hafifletsin beni, sonra dileğimi üfleyeyim.
İşte gene saçmalıyorum.
Zaten herşey saçmalık üzerine saçmalık değil mi.
Radyoda çalan müzik sinirimi bozuyor, ama bir sonraki şarkının güzel olması umuduyla dokunmuyorum.
Umut… evet… umut edebildiğim tek şey bir sonraki şarkının güzel olması…
O hiç konmayacak kelebekle birlikte şimdi umudumun ölü vücudu. Kelebeğin kanatlarını ve kendisini parçalamakla meşgul.
Özür yok.
2 sene öncesine dönüyorum ve hiçbir şey hatırlamıyorum.
Sessiz ve sakin görünüyorum, hiçkimseyi umursamıyor gibi gözüküyorum. Pelerinimi çıkartmayacağım. Ama siz ateşe düşerseniz, sizi ordan çıkartmak için neler yaparım? Biz…? Öf. Yok öyle bir şey.
Geçen seneki doğumgünüm aklıma geldi şimdi. Kimse hatırlamamıştı. Heh. Çok umrumdaydı. Dünya! Lanetlendiğim günü niye kutlayasın ki. Saçma. İşte gene yapıyorum…
Peki, tüm böyle şeylerden sonra nasıl bitirmeliyim bu yazıyı. Şimdi bunu düşünüyorum. Çünkü bu yazının sanki sonu yokmuş ya da yazacağım şeyleri bitirmemişim gibi geliyor bana. O zaman şöyle diyelim mi: Bu yazıyı burda bitiriyoruz.

<<Bu arada radyo çoktan diğer şarkıya geçti. Onu da beğenmedim ama kalkıp kapatmadım. Belki de üşendim.>>