Ayrılığın üzerinden saatler geçmedi..

Canım acıyor..
Akrep ve yelkovan sabitlenmiş lanet olası saate..
Gölegeler yok olmaya başlıyor odamın duvarlarından.. birer birer..
Odamın içinde çığlığım yankılanırken damarlarımdan akan kan damla damla kirletiyordu derimi...
Duman gözyaşlarımın bahanesiymiş gibi duruyordu dudaklarımın arasında.. Ayrılık yolunun sonunda görünen kırmızı kapının üzerindeki yazıyı okuyabiliyorum artık.. ÖLÜM..
Duyabiliyorum kulaklarımda bir kemandan çalınan cansız bedenim için yazılmış ağıtı.. Görebiliyorum bir yağmur gibi tabutuma damlayan göz yaşlarını.. Biliyorum sevgiden değil onlar.. her damla ayrı bir vicdan azaının bedeli olarak iade ediliyor beyaz kumaşa sarılı bedenime.. Bütün gücünü yitirmiş bedenimi son bir kez göerbilmek için sürünüyorum aynanın karşısına.. Aciz vücdumu görünce ölümün bana ne kadar yakıştığını görüyorum.. Ve düşünüyorum beni kim öldürdü.. O mu Ben mi??