kendimi affedemiyordum

Dalgın gözlerimle yalnızlığımı yansıtan aynaya bakarken yeniden geldi o gün. Ömrümün en karanlık yıllarıydı. Hem kendimi affedemiyor, hem arzularıma hakim olamıyor, hem de zavallı ömrümün kısaldığını hissediyordum. Aşk alaşağı etmişti beni yeniden.

İstanbul karlıydı o gün. Karda yürürken yalnızlığımla konuşuyor, bir aşkın parçaladığı kalbimi kar yağışının sakinliğine uzatıyordum ellerimle. Tipi yoktu. Kar sakin ve irice yağıyor, saçımın, burnumun üzerine konan taneler kayıp gidiyordu. Aylardan belki kasım belki aralıktı, tam olarak kestiremiyorum. O hafif karın ılık sakinliğinde yavaş yavaş gittim okula. Ayaklarım aceleden yoksundu.

İçeri girdim. Sınıf kapısından içeri girip çantamı ve montumu çıkardım. Sakince yanına oturdum, biraz çekinerek yüzüne bakmaya çalıştım. O geometri ya da matematikle uğraşıyordu tam olarak kestiremiyorum. Konsantre olup kasılmış esmer yüzünü ve simsiyah gözlerini inceledim. Kan basıncım üç katına çıkmıştı. Ne kadar da güzeldi o…

Beni dostu olarak görüyordu. Biz dosttuk. Ama ben şimdi ona aşık oluvermiştim. Bu benim hem ona, hem de kendime ihanetimmiş gibi hissediyordum. Kendimi affedemiyordum…

Akşam evin yolunu tuttuğumda gözyaşlarımı tutamadım. Kimse görmedi ağladığımı, kimse duymadı, bilmedi. Yalnızdım… kar yağışı evin yolunda bana eşlik ederken ben kendimi affetmiyordum…