Bilmem Neden

Sevdiğim kızlar benden daha yakışıklılarını seviyorlardı. Benden daha yakışıklı olanların gözleri daha açıktı, neden mi, onlar üç yıl sonra dönüp bakınca ne salakmışım demiyorlardı çünkü.

Özendim onlar gibi olmak istedim. Bir sabah uyanayım farklı bir gün olsun gerçekten farklı olsun istedim ama çok bekledim. Mükemmellik bahşedilen bir şeydi ve benden esirgenmişti ama ne yapalım, razı olmak zorundaydık ya da reenkarnasyon için intihar etmeliydik, o kadarına inanacak kadar da gözlerimiz kapalı değildik hani.

Gittik okulumuza ufak şeylerle ufak mutluluklar bulduk bazen bazen çok bunaldık çöktük yıkıldık yine ayağa kalktık iki adım atıp yine devrildik. Azim bahşedilen bir şeydi ama bizden esirgenmişti ya da biz öyle sanıyorduk.

Yıllar geçti yaşlandık alıştık halimize çünkü gücümüz yetmiyordu bunu değiştirmeye ya da ölmeye cesaret yoktu. Çocuklarımızdan sakladık bunu acı nedir öğretmedik onlar öğrensin istedik biz gerçekten kördük onlarsa kaplan yavrusu misali gözleri daha açılmamış miniklerdi. Nasıl kıydık onlara bilemiyorum. Kimisi hayatının küçük mutluluklarıyla avundu, kimisi bizim gibi oldu, avunamadı üzüldü kendini yedi bitirdi. Çok şey istemek kişiden kişiye değişiyordu. Aynı şeyi isteyen bazısı çok şey istemiş oluyor bazısı normal bir istekte bulunmuş oluyordu. Adalet istiyorduk ama din edinecek kadar da kör değildik, arada kalmıştık, araftaydık, dante bile acırdı bize.

Derken öldük, gömüldük, mükemmeliyeti bulmuş muyduk bunu zaman gösterecek...