yaşlı adam

Küçükken bir iskelemiz vardı, öğleden sonra gidip denize atladığımız. O iskelede sabahın erken saatlerinde yürüyüşe çıkan yaşlı, güler yüzlü amcalar ve teyzeler suyun berraklığından faydalanıp deniz içimdeki yaşamı, ilk defa görmüşçesine merak ve neşeyle izlerlerdi parlak balıkları. Üç saniye öncesini hatırlamayan bu şuursuz hayvanlar ise her şeyden bihaber devam ederlerdi sabah gezilerine.

İskelenin iki katı vardı. İlk kat elli metre kadardı ve dolaşmak için yapılmış gibiydi. Yaşlılar buradan izlerlerdi balıkları. Bir diz boyu yüksekliğindeki ve üç adım genişliğindeki ikinci katta ise balık tutan insanlar olurdu sürekli. Genci, yaşlısı, kadını, erkeği günün başka başka saatlerinde orada durur, iskeleyi hiç yalnız bırakmazlardı.

İşte orada yaşlı bir amca durur, eski ve uzun oltasıyla sabah 5ten 10a kadar etrafındakilere tek kelime etmeden gelecek balıkları beklerdi. Neredeyse bu adamın sesini kimse duymamıştı. Yalnız bir keresinde ona ‘rastgele’ dediğimde o çatallı sesiyle ‘sağol’ demişti yüzüme bakmadan. Kimseyle gözgöze gelmemişti adam. Ama dikkatli baktığınızda onun gözlerindeki sönük parıltıyı görebilirdiniz. Nedenini kimsenin bilmediği o yorgunluğu… Onun bembeyaz saçları ve donuk gözleri arkasındakileri çok merak ederdim, fakat adamın suskunluğu, içekapanıklığı yüzünden onunla muhabbetimiz kuru bir selamlaşmadan ileri gitmemişti.

Bu adam sabahleyin aynı saatte usulca gelir, eski bir çınarı anımsatan o sağlam duruşuyla oltasını hazırlardı. Kahverengi kadife pantolonu, pek yıpranmış botları ve uzun yeşil paltosuyla sabah ayazına meydan okurdu adeta. Tuttuğu irili ufaklı balıkları ustaca kancalarından ayırır ve yarısına kadar suyla dolu eski bir boya kutusuna koyardı istifini bozamadan. Saat 10a doğru kutusunu kapatıp sakince oltasını toplar sonra uzaklaşırdı iskeleden.

Hiçbir zaman öğrenemedim onun kim olduğunu ve nereden gelip nereye gittiğini. Hiç öğrenemedim onun hüzün dolu donuk gözlerinin ardında sakladığı sırları. Neden kendini denize verdiğini…

Bilmem acaba şu anda nerdedir. Bir yıldır neden uğramaz hiç buralara. Özlerim onun gizemli bakışlarını. O kederli yüzü hep hatırlarım bu iskelede, özlerim. Deniz de özler, sürekli kabarır, anlarım…