özlem

Ankarada Şampiyon Dersanedeydik yıl 1993, nedense ilk iki ay kadar hiç dikkatimi çekmemişti, ben her zamanki gibi en arkada bir yerde oturur dersten başka herşeyle ilgilenirdim. O ise en önde, tahtaya en yakın yerde, hiçbirşey kaçırmadan dersi izler testleri muntazam çözerdi.
Bir gün döndüğümde dersaneden düşüncelerime inanamadım. O güne kadar dikkatimi bile çekmemiş olan O'nu düşünüyordum. Allahım, ne yapsam kurtaramıyordum kendimi, heryerde Onu görüyordum, her ses onun sesi gibi kulağımda çınlıyordu.
Gece de böyle geçti, uyku girmedi gözüme, belki arada uyukladıysam da yine hep O vardı.
Ertesi gün gözümü bir an bile ayırmadım Ondan, sürekli Onu izledim, tüm benliğimi kaplayan Onu. O dersi, bense Onu.
Bıçak gibi saplanmıştı kalbime, ne biçim aşık olmuştum, her şey altüst oldu bir anda ve nasıl açılırım sancısı çekmeye başladım.
O aralar Nestle çikolata reklamı vardı TV de, pek revaçtaydı, işte, sınıfta çocuk kıza aşık, sevgisini anlatmak için kızın sırasına bir Nestle çikolata koyuyor ama ‘s’ ve ‘e’ harfleri kesilmiş ve bu harflerden de seni seviyorum yazmış, daha sonra da bu yazıyı veriyordu kıza. Aynısını ben de yaptım ve günlerce bekledim sırası geldiğinde bu yazıyı vermek için. (Ama çikolatasını galiba sadece kendim yemiştim)
Ve bir gün bu kağıdı verebildim O'na, kendisi konuşalım diye davet etmişti beni ve ben tam zamanı diyerek seni seviyorum yazılı kağıdı vermiştim. Off ne heyecanlıydım o gün kalbim yerinden fırlayacak gibiydi.
Çok kısa bir süre çıktık, bir sevgiliden çok kardeş gibi, ilginç bir birliktelikti, ama Onun yanında olmak her şeye değerdi, ne garip, ne büyük bir tutkuydu.
Sonra O ODTÜ Kamuyu kazandı, bense o sene haliyle açıkta kaldım, bir o kadar da yarım kaldım.
Neyse aradan yıllar geçti, hala düşünürüm zaman zaman, şimdi nerdesin, kiminlesin, dar vakitte kaçak yazdığım şu yazımın bile ana teması hala sensin.
Ah Özlem!
Kimbilir nerelerdesin.