Ayyas.Com

Bu tarz yazılar çok fazla ve hemen hepsi çok güzel..
Ben de yazmıştım zamanında..
Galiba "baba figürü" olmayı anladığımızda, gerçekten asla söyleyemeyeceğimiz ya da söylesek bile gerçekten anlatamayacağımız şeyleri yazıyoruz...
:alkış:

anne ve babalarımıza karşı kimi zaman ciddende affedilmeyecek hatalat yapıyoruz ve galiba anne baba olmadanda onları asla çok iyi anlayamayacağız..

Hayat bizi keşfederken, onları terk ediyor. Suçluluk duygusu.

benim hiç böyle bi yazım olmadı..
"baba"yla ilgili yazdıklarım genelde "chop suey!" tarzında, beni niye terkettin içerikli anlayamama yazılarıydı..
en hayran olunan insan tarafından.. ve en ihtiyacın olduğu zamanda.. içinde büyükçe bir boşluk bıraktı insanın..

sonraları bana benzeyen bir dostum özetledi bu duyguyu.. "baba, bu babalar gününde sana, senin yüzünden yaptığım tüm hataları armağan ediyorum.." diye..

yerini alacak birini aradım.. hata yaptım. kıskandım. yapamadım. kanadım.
seni affedemedim. keşke edebilseydim

seni affetmiyorum baba. yakın zamanda ölürsün inşallah

seni sewdim mi nefret mi ettim bilmiyorum
sen beni sewmedin ama bunu biliyorum

:birmiktargözyaşı:

Cidden babama yazdım bu mektubu. Okuduktan sonra banyoya çekilip ağladı. Onu çok seviyorum.

Ben hiç vermedim yazdığımı :ho ho ho:
İ.netor, %99 uyuz oluyorum adama, %1'lik kısım için sevgi gösterisi istemez...

her zaman yanımda olan bana destek veren insanın varlığı için bir kez daha tanrı'ya teşekkür ediyorum.annem ve babam.. .ben gerçekten şanslı bir çocuğum

Güzel yazıymış

hergün şükrederim babama .babam şimdiye kadar gördüğüm en fedakar en huylu,en sakin en anlayışlı baba ve ne yaparsam yapayım hiçbirzaman onun hakkını ödemeyeceğimi biliyorum.hatta hakkını ödemeyeceğimi düşündüğüm zaman bile ağlıyorum.bizim için nelere katlandı nelerle savaştı.sadece yüzümüzdeki bir gülümsemeyi görebilmek için.ve bizse hep onları üzdük.ben elimden geldiğimce mutlu etmeye çalıştım onları ortaokul,lise yıllarımda zannediyorum ki başardım ama nedense üniversiteye gelince onları üzmeye başladım her üzdüğümde kendimden nefret ettim.benim babamı üzmeye hakkım yok diye.onlar herşeyin en iyisine layık neden böyle davranıyorum diye ama o hiç sesini çıkarmadı.sadece ağlamakla yetindim.ama aslında bu dünyada onun için yaşadığımı farkettim .okuyorum çünkü babam mutlu olcak mezun olunca.gülüyorum çünkü babam mutlu oluyor ben gülünce.sarılıyorum çünkü babam babaydı ve sarılamadı içinden geldiği gibi bana.benim babam olduğun için ve her zaman babalığın en mükemmelini yaptığın için.her zaman yanımda olduğun için hayatımda gördüğüm en fedakar en iyi niyetli insan olduğun için aç kaldığın zamanda bizi doyurmaya çalıştığın ,ayakkabın yırtıldığında bize ayakkabı aldıgın,3 çocugun da sana layık olmadığı halde bize hiçbir zaman sesini çıkarmadığın için.kalp krizi geçirdiğinde çocuklarımı yalnız bırakamam diye hayata dört elle sarıldığın için,titreyen kalbine rağmen hala soğukta ellerin titreyerek çalıştığın için,hala abimin onun çocuklarının yükünü çektiğin benim nazımı çektiğin,dünyanın en iyi babası en fedakar adamı olduğun için seni seviyorum baba.ve sana binlerce kez teşekkür ediyorum. sadece tek birşey istiyorum ,birgün bu hayata veda edeceksin biliyorum ,gözlerinin içi gülerek gitmeni istiyorum,seni mutlu edebilmek istiyorum başka hiçbirşey istemiyorum.
baba bizi affet sana hiçbir zaman layık olamayacağız.gözyaşlarım yetmiyor anlatmaya seni ne kadar çok sevdiğimi....
sadece ama sadece öldüğümde beni mutlu edecek tekbirşey var onu biliyorum.sen benim babamdın...

anne baba kutsal şeyler ya...
ne sevgiliye benziyo ne yaşadığımız küçük mutluluklara..
değer verilmeli bence ve kıymet bilinmeli..
her ne olursa olsun...

babamdan hep nefret ettim.
belki de çok daha küçükken kalbimi kırdığı için. ona aşıkken güvenimi sarstığı için. hiç yanımda olamadığı için. olduğunda dinlemediği için.
onun hayatı da zor, evet. zor koşullarda büyümek, yoktan var etmek zor belki de. işine ve başka şeylere [hiç küçük kızı sevgilisi olamadı, ah hep başkalarıydı!] ayırdığı zamanı, verdiği emeği biraz bana ayırsa..
saçımı bari ben uyuyorken okşasa.. yapmadı. böyle bir yazı hak edemez.
kıskandım seni nugo, hem de çok! hem yazının çok güzel olmasından, hem de böyle bir baban olduğundan.
ben babayı hep başkalarında arayacağım...

nonex çok güzel bir yazıydı ya ve sonuna kadar katılıyorum sana aynı senin yaşadığın şeyleri bende yaptım ve aynı senin gibi hissediyorum..babacığım bende seni çok seviyorum ..!

İşte öyle. Hangi baba anne gibi sevebilir ama hangi anne baba gibi sevilir... Allah kahretsin öyle işte. Babana benzemediğin için kendini anneni genetiği onu bunu suçlarsın. Hangi baba kendine benzemeyen çocuğu sever ki? Öyledir işte. Büyüdükçe köpekleştin gibi sözler duyarsın. Kendine güvenin sarsılır, büsbütün yıkılırsın bazen. Bazen "bu yaşta için geçmiş senin ben 60 yaşında böyleyim" der, içini dili tutulmuşluk burkar "senin yüzünden böyleyim ben" diyemezsin. "Hayatın boyunca bencil olmuşsun sen baba, anlayabilir misin duygu nedir, anlayabilir misin sümsük bir salak olmak nasıl bi şeydir..."

Lanet olsun öyle işte.

Başlık için teşekkür ederim duygu denizine girmekten çok hoşlanıyorum kimi zaman, sümsük bir salak olduğum için tabi bu da. Ve yine sümsük bir salak olduğum için kendi başlığımı açamıyorum.

Fikrimi değiştirdim, babamın karşısında ezilmekten vazgeçtim. O da haklı bir yerde ben de. Ne ben ona benzemediğim için suçluyum ne de o beni sevemediği için. Benimle geçirdiği her dakikadan tiksiniyor bunu fark etmemem için manav kasasına koşulmuş gözleri kapalı bir at olmam gerek. Ama ne yapalım. Bu dünyada kimse hiçbir şey için suçlu olamaz. Kendi hayatını yaşasın herkes. Duygular falan boş işler. Kendine ya da başkasına acımak kimseye yapılmış bir iyilik değil. Lanet.. Yine de bunları okuyup düşünmek çok güzel...

teşekkürler mira ....keşke biz de sevgimizi sonuna kadar gösterebilsek hakettikleri hayatı verebilsek onlara ,onları hiç üzmesek ama insanoğluyuz işte...:(

hacomat olmus. !! olmus..Babanın yerinde olmak isterdim...Yada istermiydim?? Bilmem...

Affet beni baba….
Affet beni baba suratına tükürdüğüm için….
Ama önce benim seni affetmem gerekir… gururu incinmiş, sığınacak kimsesi olmayan, terkedilmiş kızın için… senin böyle bir kızın yok artık…. Saçını hiçbir zaman okşamadığın, derdini dinlemediğin, güvenemediğin bir kızın… suratıma tükürüp, benim böle bir kızım yok dediğinin tam 8. günü… bir hiç uğruna çıkan tartışma. Hep saçma nedenlerden dolayı çıkan diğer tartışmalar gibi. Sanırım artık dönüşü yok. Sanırım artık kızım diyemeyeceksin. Sanırım artık baba diyemeyeceğim sana. Oysa o kadar çok sevmek isterdim ki seni. Oysa senin kokunu içime çekerek doyasıya öyle sarılmak isterdim ki sana… o kadar çok duygulandım ki yazını okurken nugo. O kadar çok kıskandım ki seni, babanı bu denli sevdiğin için… O kadar çok kızdım ki kendime sevemediğim için babamı… o kadar çok kızdım ki babama onu sevmeme izin vermediği için… kızdım her şeye. Dünyam alt üst oldu. Onunla kavga ettiğimden beri yaşıyor muyum yaşamıyor muyum bilmiyorum. Ağlarken gülmenin saçmalığını, gülerken ağlamanın ızdırabını yaşadım gece gündüz. Karşımdaki insana gülmek zorunda olduğum için bi kenara attım gözyaşlarımı. Hayat devam ediyor diyenlere bir kez daha kızdım. Nasıl devam edebilen bir hayat diye… bazen de şükrettim hayatın devam edebilmesine, anneme… böylesine saçma duygularla geldim gittim… gittim gelemedim… amaaaan dedim boşverdim hayatı ama keşke sevebilmeydim baba seni. Seni sevmeyi halen o kadar çok arzuluyorum ki… keşke izin verseydin seni sevmeme….baba….

peki sen söyle baba;
kimin kimi affetmesi gerekiyor veya kimin özür dilemesi...
sen benim 5 yaşıma kadar kahramanımdın.benim için en güçlüydün ,yenilmezdin...sonra ben büyüdüm baba..ve senin aslında gözümde büyüttüğüm kadar mükemmel olmadığını gördüm..ben büyüdükçe uzaklaştık hatta giderek düşman olduk birbirimize...peki sebepleri baba,sebepleri neydi..sen kendince haklıydın ben kendimce...
ve sen baba, hiç anlamak istemedin beni ve ben hiç anlayamadım seni..bana 12 yaşımdayken bişey söylemiştin baba.salonda vitrinin önünde,hani sen bağırıyordun ve benim hiç sesim çıkmıyordu.o en son söylediğin şey baba...ben o kelimeyi hiç unutmadım.ne zaman gözlerinin içine baksam baba,o an gelir aklıma.o kelime çınlar beynimde..ve dört ay önce yani sana vurduğum gün baba..sadece kardeşimi korumak istemiştim..içim acıyo baba,sana baktıkça,eski resimleri gördükçe içim acıyo..biz bu noktaya nasıl geldik yada biz aile olmayı niye beceremedik ki baba...

Baban olmak isterdim..

Emin ol istemezdin...

neden ??