sustu şarkı

Yağmur durdu. Tanrının gazabı sıyrıldı gökyüzünden. Adam açık penceresinin önünde güneşi doğurmayı bekliyordu. Gecenin de bir bekçisi vardı artık.

Tütün kokuyordu adam. Eğildi yere düşen paketini aldı. Son dal. Onu da yaktı. Gün doğmaya hazırlanıyordu.

Hep aynı şarkıyı dinliyordu adam. Gecelerden bu yana aynı şarkıyı.

Yalnızdı.

Bazı geceler gözüne bir yıldız kestirir hep onu seyrederdi. Balki kayar gider diye düşünürdü. Tanık olmak isterdi bir yıldızın ölümüne. Dün gece oldu. Dışarı çıktı yağmurda yürüyerek kaldırdı cenazesini. Yıldız yapayalnızdı. Kimsesi yoktu. Sokaklar boştu.

Duasını okudu. Islak avuçlarını sonra sürdü yüzüne. Ağlamadı.

Seni seviyorum sokağı.

Ufak bir evde yaşardı. Nefes alıp verirdi çoğu zaman. Bilemezdi başka ne yaptığını.

Kimi neyi sevdiğini bilemezdi.

Güneş doğdu. Işıkları vurdu denize.

İnci taneleri.

Adam gitti denize vuran parıltılarını aldı güneşin. Sonra ufacık evine geri döndü. Uyumaya. Rüyasına kattı ışıltılarını. Umut derdi buna.

Güneşle tanışıklığı yoktu adamın.

Hava kararır kararmaz kalktı yatağından. Şöyle bir ışıltılarını yokladı. Sakladığı gibi buldu onları. Dışarı çıktı evinden. Gece lambalarına yürüdü. Hepsini bir bir yaktı. Veda etti incilerine bir geceliğine.

Hiç konuşmazdı adam. Arkadaşı da yoktu. Ağlayanı da olmazdı arkasından. Kendisi de ağlamazdı. Yalnız gündüz ağlardı. Rüyasında ağlardı. Göz yaşları yeterdi silmeye çapaklarını.

Yağmur durdu. Yine tütün koktu adam. İnsanlığın bekçisiydi adam. Umut damıtırdı gün doğmaya yakın. Salıverirdi insanların yüreklerine onlar uyanmadan.

Kimi sevdiğini bilmezdi adam.

Dağlara çıkardı bazen. Yükseklerden bakardı sokağına. Herşey o kadar ufak. O kadar zayıf. Acıma hissinin tadı varırdı damağına. Kollarıyla sarardı heryeri alabildiğine. Onları ümitsizlikten korusun diye.

Bir gün gelecekti. Poyrazın sesiyle beraber gelecekti ölüm. Fırtına.

Artık gündüz de yaşamalıydı adam. Ayrılmalıydı geceden.

Bir yıldız aydınlığı delip ona dualar okumalıydı.

Artık geceleri de uyumalıydı. An gelecek susacaktı şarkı...