Arkamda neler var?

Arkama bir daha bakmadım.İstedim ama yapmadım.Son kez görmek istemiştim oysaki onu.Ama b gürültü yüreğimi kaplamıştı.Hiçbir şey görecek halde değildim,anlayacak ya da hissedecek ve konuşacak.Çöktüm boşluğa...bir köşe aradım kendime ama nafile...Sürünüyorum şimdi...kafamda fısıltılar,çığlıklar,ağlamalar,öfke dolu bakışlar ve bir korku var.Kulağımda bir müzik...
Hiçbir şeye üzülmüyordum herşeyin eskisi gibi olamayacağından başka...2 damla yaş süzüldü yüreğimden.Düşündüğüm için bile kendimi suçluyorum.Eğiliyorum.Ellerim yüzümde.Bileklerimi ısırıyorum.Saçlarım düşmüş yüzümün önüne...ıslaklar bir de...
Çıplak bir beden,diz çökmüş karanlıktan daha karışık bir aydınlıkta duruyor.Evet karanlık en azından sakindir,durudur,tektir.Ama şu an bir denizin üzerinde dibe batmamaya çalışıyor.Bir çığlık savurmak istiyorum ama sesim çıkacağından korktuğum için yapamıyorum.İçime tıkıyorum.İlk defa beni bu kadar mutlu ediyormuş.Bunu anlıyorum.Alakasızlığa acılı bir gülüş veriyorum.O ise benimle sadece alay ediyor.Bilmiyorum.Hiçbir şey.Aslında belki biliyorum ama kendime bunları dışarı vurmayı yakıştıramıyorum.Susuyorum.Aptal sanılıyorum.Konuşuyorum.Aptal sanılıyorum.Yaşıyorum.Yalnız kalıyorum.Ölüyorum.Bilmiyorum.Kendimi tanımıyorum.Kendi nefesimden zehirlenip boğuluyorum.Dans etmek istiyorum,yer bulamıyorum,olmayan kişiler gülerse diye edemiyorum.Kendime kelimeleri olmayan bir soru soruyorum.İçinden çıkamıyorum.Çok karışık.Çok.Umarım diyorum.Umuyorum.İlk kez.Uzun süreden beri.Bu şarkı ne kadar ilginç...Gökyüzü mavi olmalı diyorum kendi kendime,Güneş parlamalı,deniz sakin olmalı.Mutlu olmalıyım,sanırım.
Gülüyorum.Suçluluk duymuyorum.Bir daha gülüyorum.Ama kimse görmüyor.Kendi içim gülüyor.Gül...gül...
Bunun kaybolmasından korkuyorum...yardım istiyorum...ama sadece kendim anlıyor bunu.Kimse anlamadı.Kimse sustuğum zaman neden diye sormadı.
O şarkı gene başladı.Mutlu etmeye kararlı...ama etkisi kaybolmaya başladı...