gerçek sevgi

klinikte oldukça yoğun bir sabahtı...saat 8.30 da,tahminen 80 yaşlarında bir adam başparmağındaki dikişleri aldırmak için içeri girdi.çok acele davranması gerektiğini,saat tam 9 da bir randevusu olduğunu söyledi.kendisiyle ilgilenecek doktorun yokluğu büsbütün telaşa vermişti onu.heyecanını hissettim ve ona oturmasını söyledim.çünkü tedavisinin bitmesi ve onun birisini görmesi en azından bir saat sürerdi.saatine baktığını görünce,başka bir hastam da olmadığı için yarası ile ben meşgul oldum.tetkik ettiğimde,yaranın çok güzel iyileştiğini görünce doktorlardan birisine bantları açmasını ve yeniden sarmasını söyledim.yaranın tedavisi esnasında konuşmaya başladık.bu kadar acelesi olduğuna göre,bu sabah bir doktorla randevusu olup olmadığını sordum.Bana,'hayır...'dedi.Bakımevine gidip,eşi ile birlikte kahvaltı etmek için acelesi olduğunu söyledi.'Eşinizin sıhhati nasıl?'dediğimde bana:orada uzun bir süredir kalıyor.Alzheimer hastalığının bir kurbanı...'dedi.Konuşurken yarasını da sarmış oldum ve karısı onu beklerken biraz da geç kalmış olmasından dolayı,'eşiniz endişe duyar mı?'dediğimde,'beş seneden beri beni tanımıyor'dedi.Şaşırmıştım.'Sizi tanımadığı halde,yinede her sabah onu görmeye mi gidiyorsunuz?'derken elimi okşayarak gülümsedi.'o beni tanımıyor ama ben halen onun kim olduğunu biliyorum...'