Ritüel

... Günaydın hayatım, bak güneş yeniden doğuyor odaya. Dün akşam saçlarını tarayıp öyle yatırdım seni uykuya. Yatağının yanındaki koltuğa oturdum ve uyumanı bekledim. Sen uyuduktan sonra da kalkıp gidemedim, bırakamadım seni öylece. Nefes alıp verişini, güzel yüzünün ay ışığı altındaki güzelliğini izledim. Bir ara dokunmak istedim sana. Ama yüzündeki huzur verici ritüeli bölmek istemedim. Kendimle kirletmek istemedim saflığını. Öylece uyumanı, nefes alış verişini izlemek, sayıklamalarını dinlemek istedim. Ama o kadar odaklanmışım ki seni izlemeye, güneşin doğduğunu farkedemedim. Sen uyanmadan kaçmayı başaramadım. Gizleyemedim, bütün gece seni hayranlıkla izlediğimi. Sen uyanıp şaşkın şaşkın bakarken, ben oturduğum yerden kalkıp son kozumu oynadım, geceki bekleyişimi gizlemek için. Olmadı inanmadın, ama inanmış rolü yaptığında çok belliydi, gözlerinin içindeki parıltı numara yaptığını, her şeyi fark ettiğini belli ediyordu. Biliyorum beni utandırmak istemedin ya da hoşuna gitti gizli gizli uyamanı izlemem. Uyku sersemliğiyle gözlerini ovuşturup, ayaklarını sürüye sürüye banyoya giderken baktım sana. En mahur halinle bile o kadar güzeldin ki, bir daha ki geceyi iple çekmeye başladım. Lütfen gece, daha fazla bekletme beni...