ifade.. yetkin anlar

paradoksal bir durum bu; yazdığımda ya da düşünceleri toplayıp bir diyalog haline sokmaya çalıştığımda, düşüncelerime ihanet ettiğimi, onları dönüştürdüğümü hissediyorum. ancak düşünürken, yatarken, yalnızken yoğunlaşıyorlar; ve yazmazsam, konuşmazsam ertesi gün tam anlamıyla burada olmayacaklar, biliyorum..

ifade etmeye çalıştığımda tribünlere oynadığımı hissediyorum.. bundan nefret ediyorum. ama kaçınamıyorum. kaçınabilenlerin var olup olmadığından emin değilim. belki güçsüzlük bu, dayanıksızlık, dirençsizlik, belki inançsızlık.. isim koyamıyorum. zaten hepsi de uzunca bir isim koyamama durumu.
diğer yandan bunu yapmamak beni rahatsız ediyor. içsel bir yazma isteği, umursamaz, egoist bir eylem de değil; ki öyle olmasını tercih ederdim. -belirtme gereği..- bunun sonucunda anlaşılmam gerek.. beğeniler, grup psikolojisi, güven duygusu, vs değil. anlaşılmam gerek; ya da anlayacak olanı bulmam.

En-yakın-arkadaş.. komik bir tanım sanırım. kaynağını bir tür rahatlık duygusundan aldığını düşünüyorum. asla anlaşılma değil, ama anlatabilme, belki paradoksu biraz aşabilme. onu sarsmak istiyorum bu günlerde sık sık. bütün bu herşey, aslında gerçek olan değil.. değil mi? sorusu zorluyor beni. ama sormayacağım, biliyorum. belki gerçeğin bu olmadığını kabul etsek herhangi biriyle, ve birbirimize, o algımıza hiç ihanet etmesek herşey daha katlanılır olacak.

"yetkin anlar yok.." evet bu düşündürttü bana bunları.ya da tetikledi. aradaki fark önemli mi, bilmiyorum.

kendi dirençsiz-dayanıksız-inançsızlığım sebebiyle, yeterince uzaktan seçmek istiyorum, anlayabilme-partnerlerimi. birkaç adım daha atarlarsa paradoksuma kapılacakları yerde.. daha yakında değil. -bu bir kaçış olarak nitelendi bir keresinde.. ya da benim yarattığım bir yetkin an'dı o da.. - yalnızca rahatlık duygusunu aşabilen bir şey olmalı.. zekayla ilgisi var mı, emin değilim. anlayabilme.. açık olmayla ilgili olabilir. (aynı kıskanılası yıllık yazısı; ve bu iki insan, hiç kimsenin yapamadığı anlamda, gerçekten ruhlarını açarak konuşmuşlardır birbirleriyle..)
dokunabilecek kadar yakında olanlarla yapamıyorum bunu, sahte "yetkin anlar" gösteriyorum bazen onlara. (yine de bana ait anlar onlar, gerçeklikleri bozulamaz.) bu yaptığımın suçlamanın aynısı olduğu da söylenebilir.. belki belli bir yere kadar seni tatmin edebiliyordur, gerçek-görünümlüler, ve sarsıldığın an, tatmininin bozulmasını istemediğin bir an olabilir; tabii gerçek bu! diyebilirsin. ve doğrudur; böyle duyumsamazsın o an.

selam-sabah demeden bunu anlatabileceğin biri. yanlış söyledim belki, anlayabilecek biri; ucundan. hayatına sırf bu iş için soktuğun insalar olabilir. birini olmaması gerektiği kadar yakına soktum bir sefer. -bir yetkin an yanılsaması da olabilir- onun bu anı yaşamadığı apaçık ortadaydı hem, belki anlamıyordu bile; düpedüz "dekor"du. ama acıtabildi.. bu ilginç; gerçekten. tahminim dışında gelişti. yaralayabileceğini kabullenene kadar geçen direnç süresinde katlanarak yaraladı. -savunmasız-.

yetkin an çabası.. ve bunun tek kişilk bir çaba olduğunun bilinçteki açıklığı.
olmayan yetkin anlar,
belki ,bir direnç yanılsaması olarak yetkin anlar..
tüm bunların dışında bir adam; dekor.
yaralayabilmek..
anlaşılabilmek?
yaralar falan değil aslında anlaşılmasını istediğim; rahatsızlık vardı başta sadece.
dayanıksızlık.
biri karşına geçmeli.. temas.. evet biliyorum, sakinleş, bu değil.
hayal kırıklığı?
teselli?
yabancı?
nedensiz.