yarım saat sonra acıkacağını bilmesine rağmen evden çıktı.çıktığını annesi çıktığını farkettimi bilmiyordu ama,her zamanki gibi,önemseyeceğini sanmıyordu.yürümek istedi.gidene kadar hiçbir vasıta kullanmyacaktı.hava biraz atıştırıyordu soğuklar geçmişti.giderken birşeyler düşünmemeye çalşıtı.parası wardı ozaman
belkide okadar zor değildirPublished by bisttryae 13-02-2006 |
|
yarım saat sonra acıkacağını bilmesine rağmen evden çıktı.çıktığını annesi çıktığını farkettimi bilmiyordu ama,her zamanki gibi,önemseyeceğini sanmıyordu.yürümek istedi.gidene kadar hiçbir vasıta kullanmyacaktı.hava biraz atıştırıyordu soğuklar geçmişti.giderken birşeyler düşünmemeye çalşıtı.parası wardı ozaman düşünmesi gereken birşey kalmıyordu zaten.aklını fazla yormak istemiyordu.fazla düşünmek ona iyi gelmiyordu.bi şekilde kendini soyutlayıp düşünmemeye çalişırdı hep.bu şekilde bomboş bir insan olmaya başladığını farketmiyordu.kendinden geçmiş bir şekilde bomboş ilerlerken alışkanlıktan gelen hareketlerle bilinçsizce sağa saptı sonra sola.. biraz ilerledikten sonra kendini cemal abinin yanında buldu.10 sn sürmeyen hoşbeşten sonra alışverişlerini tamamladılar..kefeye doğru yol aldı….off lanet olsun lanet...kendisini zehirlediği yetmiyormuş gibi çevresindeki insanlara da bulaştırmıştı.hiç bir zaman affetmeyecekti kendini ve artık kimseyle iletişime geçmeyecekti böylelikle diğer insanları kendinden korumayı hedeflemişti.bundan dolayı bi rahatsızlık duymuyordu taa ki onu görene kadar..hani şu kafede kaç keredir gördüğü ama bi türlü konuşamadığı masum suratlı kız..normalde hiçbir şeyden çekinmeyen adam hatta bu yönüyle cemal abiye müşteri bile sağlayan adam -ne yavşak adamdı şu cemal abi- bir kızın yanına gitmeye çekinir olmuştu.belki de çekindiği masum yüzü,parlak bakışlarıydı...aslında tanışmışlardı ama bitürlü ilerletemiyordu biliyordu sonunda ...en sonunda..onu da zehirleyeceğini...hayır bunu istemiyordu...ama neden...hem neden o kızı bukadar düşünüyordu ki..belkide uyuyan vicdanı artık uyanmış onu rahatsız etmeye başlamıştı düşünmek...off ...değer miydi bunca şey için..bunca bıraktığı şeye değer miydi bu bırakamadığı şey….birden ‘naber nerelere daldın böyle?’ cümlesiyle irkildi kafede otururken düşüncelere dalmıştı. O gelmişti yanına ..O …şimdi sevinmelimiydi onun geldiğine üzülmelimiydi?’eee bi otur demiyecekmisin?’ tanrım ne kadar da tatlıydı. ’tabi otur’ off neden geldin ki neden?! Ne işin var kızım benim yanımda allahım ne güzel konuşuyor şu gülüşe bak…of aşık mı oluyorum lan? Diye düşünürken aynı anda kızı dinliyor ona karşılık veriyodu.bukadar işi aynı anda yapabilmesine şaşırdı.sonra kendini sohbete bırakamaya karar verdi.yelkenleri suya indirmiş ,hissettikleriyle savaşmaktan vazgeçmiş insan olduğunu kabullenmişti.
Kızda ondaki bu rahatlamayı fark etmiş olacak ki, oda rahatlamaya karar verdi .gerginliğini adama fark ettirmemeye çalışırken kasmıştı kendini…hala;nasıl bu adamı yanına geldim,nasıl merhaba deyip konuştum üstüne üslük hala konuşuyorum .....ama artık hissettikleri için bişeyler yapması gerektiğinin farkındaydı.ve belkide ona bunu yaptıran bu farkındalıktı.artık teğet geçmek istemiyordu.karşısındakinin yalnızlığıyla boğuşan yüzüne bakıp, o yüzde kaybolup gitti.bi yandan dinleyip bi yandan bunları düşünebilmesine şaşırdı..bazen ya oda diğerleri gibiyse sorusu korkutuyordu onu.artık aynı sonlardan bıkmış sadece sonsuzluk ister olmuştu.adam karşıdaki kafenin camlarını gösterdiğinde dışarı baktı.yine akşam olmuştu.kız akşamın ona getireceği yalnızlığı düşünüp ürperdi biran.artık gitmeliydi.yalnızlığıyla yola koyulmalıydı.zorda olsa adamla vedalaştılar.bıraksalar sabaha kadar konuşabilirlerdi..dışarı çıktı,adamın onu bırakmasını istemedi çünkü alışkanlıkları gereği yapması gereken şeyler vardı sola sapmak sonra sağa..cemal abi yine aynı yerindeydi.bu sefer hoşbeşleri 10 sn bile sürmedi.buna şaşırmadığı söylenemezdi çünkü cemal abinin hep yavşak bi adam olduğunu düşünürdü.gıcıkda olsa bu adama mecburdu.napcanı bilmiyordu ama artık düşünmek de istemiyordu.düşünmesi bişeyleri değiştirmeye yetmiyordu çünkü.sadece bugünün ne kadar güzel geçtiğini düşünmek istiyordu.eve kadar yürümeye karar verdi.gidene kadar hiçbir vasıta kullanmayacaktı.hava biraz atıştırıyordu,soğuklar geçmişti.yaptığı eylem sadece yürümekti.içindeki umudun yok olmaması için beynini boşaltmıştı.eve geldiğinde baya acıkmıştı.gerçi annesinin bunu önemseyeceğini sanmıyordu.rutin işlerini yapıp gecenin olmasını bekledi…. Gece, iki genç yıldızlara bakıp aşka ve kendilerine olan inançlarını tazelemeye çalışıyordu….. |
|
|
|
#1
Gönderen
Black_Wolf_14_14
on
14-02-2006, 20:28
|
|
Bence yazını paragraflara ayır ve noktadan sonra büyük harf ile başla. Yazı bana kabus gibi geliyor şu anda eğer ki anlatmak istediğin buysa diyecek bir lafım yok tabi
![]() |
![]() |
| Etiketler |
| belkide, okadar, zor |
| Echoes Tools | |
| Görünüş Şekli | |
|
|
Benzer Başlıklar
|
||||
| Echoes | Echoes Starter | Comment | Cevap | Son Mesaj |
| ağbey. evet belkide bir ağabey'e ihtiyacım vardı | KLEITUS | Echoes | 6 | 08-09-2006 02:35 |
| Kök hücre klonlama değildir | Am_I_Evil | Güncel Olaylar | 0 | 17-06-2005 10:33 |
| Türkiye İslam ülkesi değildir' | heimdall | Güncel Olaylar | 6 | 20-05-2005 14:54 |
| belkide en iyisi.. | bukle | Echoes | 7 | 14-07-2004 00:05 |