melankolinin gözleri

melankolinin gözleri
bakar aşağıya
biraz hüzün
biraz nefret dolu…
melankolinin gözyaşları
düşer aşağıya
tek tek
nefessiz bir öpücük gibidir
ölmek isteği,
ve yaşamak
bize ölümü unutturur…
ninenin kurabiyelerinden
annemin eteğinden çıkıp
büyürken
anlamak istedim sadece
zamanı,
ölümü,
amacı,
düşündüm hep
damladı melankolinin gözyaşları..

bir araba hurdalığında
veya kaldırımda
birileri yatıyor
‘’ben’’lerden birkaçı..
her çelik sesi
yanık kokusu
bana evde olduğumu hatırlatıyor.
anne yemek ne zaman hazır olur derken
değerini bilmeden yuvanın
ayrılmak…
ölüm böyle olmalı
yaşadığını anlamadan,
öleceğini bilmeden
gidivermek.
melankolinin saçları
beyazlar günden güne

ortaokulda sıralara kazıdığımız masum aşklar
kirlenir
güven gider, korku gelir
acımadan elimizden alınan her şeyde
tanrının parmağı var sanırım
ama değildir
tanrı çok yukarda…
bitmesin diye ağladığımız dostlukların gidişinde
ve orada yaşlanan babalarımızın gözlerinde
hüzün var
ve korku
bir gün bende yiteceğim diye
melankolinin gözyaşları
geri gitmez çıktığı yere

zaman akar
korku büyür
güven düşer
aşklar yalan olur
ömür bile biter anlamadan
melankolimin zamanı kısa
her gün biraz daha çürüyoruz
beraberce

eve götürün beni….