Tıpkı senin gibi...

Issız sessiz geldi de geçti yine bir gün.
Zaman insanla dalga geçiyor, ve saatin çılgın kahkahaları
Kulaklarımda yankılanıyor hala. Tik, tak..tik, tak..tik....
Günü görmeden batıyor artık güneş.
Gülümsemesini unuttum “Ay”ın,
Tıpkı saçının meltemde dalgalanışını artık hatırlayamadığım gibi.
Adın neydi senin? Saçlarının rengi kızıldı değil mi?
Sorular, sorular. Artık cevabını bilemediğim sorular.
Sormayı bile unuttuğum sorular.
Cevabını ise artık bulamayacağım sorular.
Kafam dinginken bile beni çıldırtan sorular.
Gün be gün eriyor yokluğun içimde
Gün be gün eriyorum yokluğunun içinde.
Her girdiğim yol çıkmaza sapıyor.
Her önünde durduğum kapı yüzüme çarpılıyor.
Duygusuzluk diz boyu olmuş meleklerde.
Geçtiğim yemyeşil vadilerde çöl rüzgarları.
“Ne oldu?” bile diyecek gücüm kalmamış artık.
Sessizliğimle çığlığım arasında sıkışmış kalmış bir ruh.
Boşlukta sallanmakta.
Bırakmış kendini poyraza,
Kayalara çarpa çarpa yol alıyor.
Tutunacak dallar umurunda değil.
Okyanusta boğulmak istiyor.
Son durağı nerede bulamıyor.
Yalnızlığım bana, ben yalnızlığıma köle
Tek yarenim sigaram, o da bitiyor yavaş yavaş
O da terk ediyor.
Tıpkı dudağıma dokunan kar tanesinin yok olduğu gibi.
Tıpkı senin gibi.... Tıpkı senin gibi....

AsH
02/02/2006