sen beceremezsin güzelim en çok sinirlendiğin an en çok küfrettiğin an olabilir ancak bir güzellik çıkaramazsın gözyaşlarından nefretin bir kelimelik senin şiir olamazsın sen kafiyen bile yok
yokPublished by yüksek sadakat 28-01-2006 |
|
sen beceremezsin güzelim
en çok sinirlendiğin an en çok küfrettiğin an olabilir ancak bir güzellik çıkaramazsın gözyaşlarından nefretin bir kelimelik senin şiir olamazsın sen kafiyen bile yok |
|
|
|
#1
Gönderen
boğuk
on
29-01-2006, 17:02
|
|
Beni yazmışsın. Benim için hiçbir zaman duygular olmadı; hep sözler oldu. Hissedemedim. Terk edilmek korkusuyla hep terk ettim. Sömürdüm; çünkü hiç kendimi sevemedim. Başkalarının ilgisiyle beslendim. İki senedir beraberdik. Az önce ayrıldık. Son sözleri "Senden nefret ediyorum." oldu. İçimde keşke bir şey olsa... Nefret, sevgi, pişmanlık, hüzün... Yok işte! Bomboşum. İğrencim. "Sana verdiklerimin hiçbirini hak etmedin." dedi. Haklı. Keşke hissedebilsem. Keşke kendime yetsem. Mutluluğu hep başkasında aramak çok zor... Üf!
|
|
#3
Gönderen
boğuk
on
29-01-2006, 17:49
|
|
Yok üzülecek bir durum! Biraz "kendim ettim kendim buldum." Olmalıydı, oldu. Kendime gelmem için gerekliydi. Yaşayarak öğreniliyor.
|
![]() |
| Echoes Tools | |
| Görünüş Şekli | |
|
|