Deli

Koşuşturmacalıydı. Aslında kendisi bir koşuşturmacaydı. Nefes nefese. O kadar ki, bittiğini bile çok sonra anladım, kendimi öylesine kaptırmışım! Yaşananlara değil, aslında keşke onlara olsa, ben tempoya ayak uydurmuşum. Koşullanmışım koşmaya. Bu yüzden bu hesaplar kitaplar. Farkına varmak için.

Bir daha olsun ister miyim? Sonun böyle olacağını bildiğimden… Hayır. Olmayacağını bilsem? Sen hayallerimdeki gibi olsan? Olmaz ki! Hayallere sınır yok. Sonra hep daha fazla… Hayır, hayır! Bunları düşünmek bile saçma!

Beklemek ve görmek. Uzun zamandır yapmadığım. Yapamadığım. Asla beceremediğim. Benim sabırsızlıklarım mı bu noktaya getirdi bizi? Belki de. Ne istediğimi bilmeyince böyle oluyor işte. Canın acımasın, yaraların kanamasın diye anı yaşamayı yasaklıyorsun.Hep üç beş adım önde olmaya çalışarak; ama ne ileride ne bugünde olarak… Yorucu. Elinde kalan ne? Ne geçmiş, ne yaşanmışlık. Koskoca bir hiç! Belki de “unutkanlığımın” sebebi bu.

“Gelmeseydiniz ölürdüm.”dü ya hani… Size gerek yok. Gelmeyin. Bana beni getirin. Hasret kaldık. Hatta belki de daha hiç tanışamadık. Konuşacak ne çok şeyimiz var. Deli. DELİ! Konuş bakalım kendinle.