kalanların şarkısı

gitmeye gönüllüydün,
baharın gidişi gibi, küçük bir hüzün bırakarak ardında
renklerin oyununa kapılarak: sarının, yeşilin, mavinin
bazen bulutlara baktığında kaptırarak kendini
hep giderdin, yollar darılmasın diye, yolculuk bitmesin...

hüzün tohumlarını ekip bahçeye, gözyaşıyla sulansınlar diye
giderdin, bir bilinmezlik yaratarak, ulaşılmaz olmak, istenmek, beklenmek için

bir uykuya kapılıp, bir rüyanın en güzel yerinde uyanmak gibi
bize ulaşamamanın verdiği heyecanı bırakarak...

belki de devam etmesi için bir bilmecenin
çözülmemesi gereken parçası gibi gittin