Ağaç kuruyken de eğilir, bükülür, kırılır

Nasıl alıştırmışım ki kendimi bu kadar katı bir madde olup çıkıvermişim.. Ama damarlarımdan akan hala birkaç damla kan kalmış.. Evet, ben bir odunum, kabul.. Hepimiz işlenmeye hazır birer tomruk değilmiydik en başta? Elimize bir keski, bir çekiç verip "Hadi bakalım, iş başına" demediler mi bize? Belki bazılarimiz tembeldik, başkalarından yardım istedik çoğu zaman yontulmak için.. Ama ben o çekici elinden bırakmayanlardanım.. Bu benim tutkum belki de.. Yonta yonta bu hale getirebildim en son..
Ama usanmadan değişmeye devam edicem.. Çevremdekiler ne dese de, kaç kişinin eli o keskiyi almaya çalışsa da devam edicem.. Hepimiz devam ediyoruz zaten, farkında olarak ya da olmadan..
Belki de sorun "keskinin keskin" olmamasından kaynaklanıyor kimbilir? Evet kör, benim keskim kör, biliyorum.. Kör keskinin 2 özelliği vardir; bir kere kördür, yontarken daha çok acı verir size.. Hissettirir değişimi.. Ama kör keski aynı zamanda kördür, çekici çok hızlı vursanız bile bir parçanızı alıp götürmez.. Sadece bir iz bırakır orda, derin olur bazen bu iz..
Benim bir de kalemim vardir.. Kendimden arttırdiğım parçalarla yaptığım bir kalem.. İgne kadar sivri ucuna rağmen, yazarken kağıda, "deftere" zarar vermeyen bir kalem.. Yazmaya başladığınızda akar gider bu kalem.. Yani en azından öyle olacağını sanıyorum.. Daha test etme fırsatım olmadı.. Belki de oldu ufak tefek firsatlar.. Ama hep sakladım o kalemi sahibi olan tek deftere..
Sanırım artık yavaş yavaş kurumaya başlıyorum.. İçimdeki su oranı düşüyor, katı bır maddeye dönüşücem git gide biliyorum.. Hatta gün gelecek çürüyücem.. Ama o güne kadar eğilmeye de devam edicem, kendimi zorlayarak, belki gitgide artan bir acıyla.. Çok zorlarsam ya yerçekimine yenik düşücem, ya da dikelmek icin uğrastığımda ortadan kırılıcam.. Ama bir sonum olacak herşey gibi.. Hepimizin bir sonu var bizi bekleyen.. Yapabileceğimiz tek sey, onümüze çıkan fırsatları geç olmadan değerlendirmek, birgün öleceğimizin farkına varmak..
Ve yalvarıyorum bazen kendi kendime, "N'olur birileri görsün artık bu haykırışımı, kendi kendime sönüp gitmeyim.. Elimi birşeye attığımda sağlam kalsın, unufak olmasın parmaklarımın arasında, toza dönüşmesin.. İnsanlar biraz silkinsin kendini düşünen tavırlarından.." Sonra düşünüyorum da, kimse duyamaz ki beni.. Duysa da tek kişi anlayabilir zaten..
"Sanştan armağan beklemeyenler, kendi fırsatlarını yaratırlar.." demiş birisi.. Peki fırsat yaratmak için engellerin varsa?
10/08/2005