Kediler...

Dün gece uyku tutmadı beni. Kalkıp bir sigara yaktım ve onun ağır ağır yükselen dumanını izledim bir süre. Gecenin sağır edici sessizliği, içimde dışarı çıkmamı söyleyen bir dürtü uyandırdı. Bu, gecenin çağrısıydı. Üstümü giydim ve olabildiğince az ses çıkarmaya çalışarak örttüm kapıyı. Dışarı çıktım ve sadece ayaklarımın gittiği yöne doğru gittim şuursuzca.

Bahçedeki çalılarda bir kıpırdanma vardı. Sürüngenlerden bana kalan bir özellik olarak donup kaldım korkunun etkisiyle. Çalıların içinden siyah, büyükçe bir kedi çıktı. Bir an gözgöze geldik.

Kediler… Onlar gecenin serserisi ve şehrin içindeki vahşi hayatın sembolüdürler. Öfkeyle kabaran tüyleri ve hırlamalarının dışında sırtındaki kemikleri çıkara çıkara umursamazla yaptıkları gece yürüyüşleri geceyi dehşete düşürür. Sinsice bekler, avını yakalar, -olması gerektiği gibi- yer ve kalanları leş kargalarına bırakırlar. Onlar leş kargalarının duasıdır. Leş kargalarının düşü, umududur. Gündüz gördüğümüz o şirin hayvanlar, gece çökünce gerçekten karanlık ve ürkütücü olurlar.

Gözgöze geldiğimiz o anda korkuyla karışık bir hayranlık hissettim. İkimiz de orada durmuş bir tepki bekliyorduk. Bir saniye sonra hiç korkmamışçasına boynunu çevirip çalılar arasındaki gece yürüyüşüne devam etti.

Sadece bir kedi kralın gözlerinin içine bakabilir derler. Doğrudur da. O gözlerdeki vahşi parıltı ve vücudundaki cesur ama umursamaz duruşuyla bir krala bile meydan okuyabilir kediler. Geceleyin toplanıp çıkardıkları sesler ise çok daha ürkütücüdür ve bir tür ayini çağrıştırır bana. Bazen onların lanetli hayvanlar olduklarını düşünürüm.

Kediler özgürdür ve gecenin serserileridir. Korkmazlar çünkü kaybedecek bir şeyleri yoktur. Belki de bu yüzden bin kat daha özgürdürler.

Ve biz insanlar; hiç de özgür değiliz artık…