dostluk...

Hüzün dostluğun kamçısıdır. Ağlamak olmayan beraberlikler sadece arkadaşlık veya basit bir aşktır. Gözyaşları bu beraberliği kutsar ve bir güneş ışığı yemiş bitki gibi güçlendirir. Bu yüzdendir ki kadınlar arasında dostluk daha güçlüdür. Erkekler pek ağlamazlar bir araya gelince.

‘’Terketti.’’ dedi Özge. Kelimenin sonu boğazına bir şey kaçmışçasına boğuluverdi aniden. Yüzüne baktı Ali’nin ve yüzü hiçbir mimik yapmadan bir damla akıttı gözleri
Ali ‘’yapma’’ dedi çaresizce. Sesi bambaşka bir şekilde çıkmıştı ve ağzı adeta başka bir beyne bağlıymış gibi istemsizce söylemişti bunu. Onu öylesine seviyordu ki onun gözyaşı tüm bedenini yakmış gibi hissetti. Özge’yi terkedeni öldürmek istedi o anda –ki yapardı bunu fakat bu Özge’yi daha mutsuz edecekti.

Ne yapacağını bilmemenin verdiği utangaçlık onun hiçbirşey yapamamasını sağlıyordu o saniyede. O saniye çok uzundu, o saniye hiç bitmeyecek gibiydi. Titrek elleriyle tedirgin bir biçimde dokundu gözyaşının ıslattığı o pürüzsüz yanağa. Bu ona güven verdi ve sildi Özge’nin gözlerini. ‘’ağlama’’ dedi usulca…

Ağlamak silmez acıları. Yanaklardan akan o damlalar hüznün boşalmasını sağlar belki ama o acıların izi kalır biryerlerde. Buna rağmen her gözyaşının ardında bir umut saklıdır. Ağlarken silinen gözler, yağmurun ardından parlayan güneş gibi hayat verir, temizler herşeyi…

Ali Özge’nin duygularına hamallık ederek kendisinin yaşadığını hissedebiliyordu. O üzgünken, hüznün bir parçasını Ali alıyordu her seferinde. Ve Özge’nin her mutluluğunda Ali’nin geçmişten gelen gözyaşları siliniyordu birer birer. O izlerin üzerini kapayacak bir dostluğa açılan kapıda yine gözyaşları bekçilik ediyor fakat ikisi de bunlardan korkmuyorlardı.

Özge’nin kafasını kulak arkalarından kavrayarak kendisine doğru çevirdi ve gözgöze gelmelerini sağladı. ‘’Sen ağlarsan ben de ağlarım’’ dedi gittikçe titrekleşen ağlamaklı bir sesle. Özge ise Ali’yi onun kendisini sevdiği kadar seviyordu en az ve onun ağlamasına asla izin vermezdi. Bu tehtidin etkisiyle veya bu sözün içtenliğiyle duruverdi ağlaması. Ali’ye sarıldı onun yanında olmasının verdiği huzur ve güven içinde.

Gözyaşlarının güçlendirdiği dostluk şimdi gözyaşlarına meydan okuyordu…

Dostluk bazen masum bir aşk gibidir. Onu korumak, sahip çıkmak ve onun yerine üzülmektir. Ve bazen dost, insanın kendinden fazla düşündüğü kişidir.

Biryerlerde hala dost olan birileri var biliyorum. Belki sen de biliyorsundur…