Saçmalık...

Düşüncelerimi artık kağıda dökemiyorum; artık onlara uygun sözcükler bulamıyorum. Yazdıklarım düşündüklerimden farklı oluyor ve bu beni yazmaktan soğutuyor. Bir zaman çok sevdiğim yazılarıma bakınca, şimdi sadece bir çocuğun saçmalıklarını görüyorum. Düşünceler kafamda kalıyor, uygun sözcükler bulunmadığı için orada beni delirtmeye devam ediyorlar. Eskiden olduğumdan çok daha küçüğüm şimdi sanki… Sayfalarca yazı yazsam da, hiçbirinin bir sözcük kadar değeri olmuyor…
Gözlerimi ekrandan ayırmam lazım. Ama biliyorum ki, eğer yaparsam o zaman da onlar olmayacak; sadece hayal edebileceğimi düşündüğüm ‘arkadaş’ kelimesinin anlam kazandığı bir grup ben… Bu yüzden seviyorum onları işte. Anlıyorlar beni ve değerliymişim gibi sanki. Düşüncelerimin onaylandığı, benliğimin -her parçam olmasa da, çoğu benlerin- kabul gördüğü bir dünya… İşte orası: ekran… Uzaklaşsam, o zaman ne olacak? Bilmiyorum. Çünkü, bir şeyler eksik!
Yazdığım yazılara bakıyorum, kendi içimdeki hesaplaşmalar hepsi… İşte, o kadar küçüğüm ki çıkamıyorum kendimden dışarı. Değersizleşiyorum, değersizleşiyorlar; anlamlarını kaybediyorlar –belki de hiç olmayan-
Nedense bir türlü sevemediğim o güneşin, beni görmesine izin veriyorum. Karanlığım anlamını kaybediyor… Güneş beni çok ısıttığı için, artık o kahveyi de içmek istemiyorum.
Düşlerde kaybolmak ama gerçekle birlikte…istiyorum. Gerçek nedir, onu bilmiyorum.
Küçük olmanın kelepçeleri bileklerimi acıtıyor, kanatıyorlar. Sonra fark ediyorum ki, bu kadar kıpırdamasam, acıtmayacaklar ve belki de ulaşamayacaklar damarlarıma…