İstanbul

Çerez gibi ölüm haberlerini tükettiğim bir televizyonun bahsettiği o muhteşem şehir İstanbul, bu kez dinle beni,

Binbir katilin dolaştığı trafiğindeki sütübozuk mahlukların sollama yarışlarına balgam atıyorum İstanbul. Seni de pek sevmem zaten. ‘’Zalim/ Oyunbozan/ Çık dışarıya oynayalım’’ biçimindeki şarkılara malzeme olan garlarında tiner çeken piçlerinin taşıdığı kesici aletlerin kıçıma girmesinden korkuyorum.

Hani nerede o manzaran? Varoşlarını görüyorum sadece. Kanalizasyon sistemi bile olmayan bok kokulu varoşlarını alıp satan o emlak bürolarının topunun amına koyayım.

SultanAhmet Camii’ne övgüler yalan oldu İstanbul. Ahmet öldü, cami ise yandan yemiş mafya kıçlı irticanın kalbi oldu. Avlularına bırakılan beş günlük piçleri aç itler parçaladı, güvercinleri ise kuş gribi oldu. Bittikçe bitiyorsun İstanbul…

Alkol alıp Kadıköy’ün kevaşe kızlarıyla eğlenecek kadar kıyamıyorum bazen spermlerime. Düzülmek için 40 kağıt sökülen oğlanlara saklıyorum onları. Ve biraz alkolü kaçırıp kustuğum için sokaklarına özür dilerim ki ben yatıyorum zaten o sokaklarda..

Eski sevgililerimin numaralarını ‘becer beni’ başlığı altında tünellere yazmaktan feci keyif alıyorum. İbnelerden kazandığım sermayeyi sprey boyalara harcıyorum hafiften.

Bağdat Caddesi’nin kasıntı zengin piçleri ve süslü orospularına baktıkça gülüyorum sıça sıça. Onların sidik yarışlarından sermaye yapan esnafı da dürtesim geliyor hafiften. Ve bütün o kokoşlara baktıkça seni görüyorum İstanbul: bin kez düzülmüş ama süsü bozulmamış…

İstanbul’un taşı toprağı altındır diyenler köşe bucak kaçıyor bugün kalabalık bir grup tarafından düzülmek korkusuyla. Taşın bok kokuyor, toprağında ise kenevir yetiştiriliyor sadece. Ama ben ısrarla alkolden yukarı çıkmıyorum bu esrar bolluğunda.

Rapçi takılan dallamalarından ve metalci ayağındaki küpeli ibnelerden gına geldi artık. Yitik gençliği oynayan hatunlar evinin kadını olacak bir gün ve ağzındaki, burnundaki kıçındaki deliklerden sular sızacak yaşlandıkça.

Gideceğim bir gün bu şehirden…