Bitmez...

Gözlerinin içine baktı. İri gözbebeklerinin arkasında yüzyıllık hüzünler yatıyordu. Kim bilir hangi aşkların, hangi yarım kalmış heveslerin, gerçekleşmemiş hayallerin kalıntılarıydı bunlar. Yıkılmış ve giderek güçlenen donuk bir ifadenin hatlarını oluşturmuşlardı.

Bu mağaraya neden geldiğini hatırladı tekrar, artık geriye dönüşü yoktu bunun. Ona ihtiyaçları vardı ve kendisine verilen görevi yerine getirmeden geri dönemezdi. Yüzüğü parmağından çıkardı ve olması gereken yere koydu. Sonra elf taşını alarak, bu donmuş ent'in tam kalbine yerleştirdi.

Birden ışıklar söndü her yer karardı. Sağ tarafta onu çok şaşırtan yeşil bir ışık yandı. Başını çevirip baktığında bunun hemen hemen bir kulaç uzunluğunda havada hafif kavisler çizen yeşil bir çizgi şeklinde bir ışık huzmesi olduğunu gördü.

Işıklar tekrar geldiğinde karşısında bir jedi duruyordu.

Kahramanımız: Abi sen napıyosun burda burası orta dünya.
Jedi abi: Güzelim ek iş yapmazsam çoccukların masraflarını çıkaramıyoruz. Biri jedi okuluna gidiyo, biri mühendis olup yıldız gemisi yapacakmış, Hem sen bi jedi kılıcının kaça patladığını biliyon mu? Ee! şimdilik "T Cetveli"yle idare ediyo benim oğlan.

Kahramanımız: Aman allahım ya orta dünya fantazisinin içine sıçtın jedi abi ya, ben gidiyorum ya.

Jedi abi: Ee, bu ent n'olcak şimdi. Baksana, bunu ben kesip eve götürsem, kış biliyo musun, ısınmak zor oluyo bizim gezegende, hem ışın kılıcıyla iki dakkada doğrarım ben bunu.

Kahramanımız: Offf ya piç oldu fantastikizm, bu ne biçim set, yönetmen nerde ya, alooo, dur abi dur ya kesme enti, git ya wow'mu sandın burayı be kardeşim.

Jedi abi: wow ne lan, hem bana kerdeşim mardeşim deme lan ümüğünü sıkarım, dümbelek gibi çalarım seni, seni varya seni bütün galaksiye kepaze ederim... Ulan ikiye bölim de seni çoğal e mi. Al lan! Al sana, al!