Sır

herkesten gizlemeye çalıştığın bir hikayen var, bir sırrın. kalbinle beynin arasında biryerlere takılıp kalmış bir kütle. sıradan hislerini karmakarışık hale getirmiş.

yirmidört saat sarhoşsun artık, dünya daha farklı görünüyor ama anlam veremiyorsun,

tuhaf olan dünya mı yoksa sen misin?

insanlık önünde işlediğin suçun cezasını düşünüyorsun, ya da yaptığının suç olup olmadığını. ama kimse bilmiyor bunu, spesifik bir rüya içindesin, kimine göre düş, kimine göre kabus.

parmak uçlarından kayıp giderken hayat, bir düşün mü yoksa bir kabusun mu içinde dolanıp durduğunu farketmeye çalışıyorsun.

elektrik tellerini darağacı gibi görmeye başlamışsın, tüm balkon parmaklıklarını ve pencereleri aydınlığa açılan bir kapı gibi hayal ediyorsun artık. bir sandık dolusu yalan biriktirmişsin insanlara, maskene makyaj yapmışsın, ve gerekliliğini sorguluyorsun, tüm bu yalanların bedelini sorguluyorsun.

çarmıha gerilmiş gibi hissediyorsun kendini, elin kolun bağlı, gözlerin bağlı, saçların dibine kadar kan.

yaşamak kendini tüketmek midir?

ya da salt bir çift göze takılıp kalmak mıdır?
sonsuz sandığın bir rüyadan bir anda uyanıvermek midir?
sonra çektiğin acıları gözbebeklerine kitlemek ve dünyaya o pencereden bakmak mıdır?

ya da değer mi tüm bunlara?

sıkılmana rağmen beklemeye başlıyorsun filmin sonunu görmek için. belki de sonu güzeldir, çekici bir final için tüm bu karmaşayı çekmeye değmez mi?