Yürüyüş

hayat seçimlerimizden ibaret...
hangi yönü seçersek onu yaşıyoruz bütün acıtıcı ve kanayan çıkmazlarıyla beraber..ve her şeye rağmen dimdik kalabiliyorsak o açmazlarda pes etmeden devam diyorsak yaşayacaklarımıza aslolan budur bence....

Sandığın kadar derin bir yazı değil bu. Sadece labirentin içinde gezinen bir adam var o kadar.

Son zamanlarda yazdığın yazılardan eskisi kadar keyif alamıyorum artık. Sadece yazmak için yazıyormuşsun gibi bir havan var.

evet biçimsel olarak basit bi yazı olabilir ama herkes senin anlattığını anlamak zorunda değil herkesin yorumu kendine..
bence kendinden korkan sıkışıp kalmış hapsedilmekten mutlu bi adamın kıvranışı var burda..

Şimdi anladın işte ne anlatmak istediğimi.

Çok daha erken özgür olmalıydım ben. Belki ta çocukken. Yaşlandıkça duvarlara sarılıyor insan. İç içe geçmiş mezarlar gibi dört yanımız duvar. Kaybolarak bulduğumuzu sanıyoruz kendimizi.

Hiç de sandığın gibi değil. Sana saçma gelecek ama bu yazdığımı kıçımdan uydurmadım. Sürekli evin içinde gezip duruyordum ve bunun farkında bile değildim. Ta ki mutfakta bir sene öncesine ait bir an'ı tekrar yaşayana dek. Bir sene sonra aynı yerde, aynı şeyi görmek, aynı şeyi hissetmek... İşte o an dakikalardır evin içinde bilinçsiz bir şekilde gezip durduğumu anladım. Bir sene öncesinde de aynı şeyi yaşadığımı işte ortak olan o an'da anladım. Bunu kendimce anlattım ama senden gelen yorum tamamen anlık ve kişisel bir tepkiydi. Alalax'a verdiğim cevap hoşuna gitmedi sanırım. Bir kalemde silmişsin her şeyi.

Bu vesileyle öykünün düzenlenmiş halini de koyayım buraya:

Yürüyüş

Üç adım daha atıp sağa dönüyorum ve yürümeye devam ediyorum. Aslında günlerdir yürümekten başka bir şey de yapmıyorum. İşte yine yürüyorum... Ve öyle görünüyor ki uzun bir zaman daha da yürümeye devam edeceğim.

Yol dümdüz ilerliyor, fakat sonunda yine bir duvar var. Duvara ulaştığımda ya sağa ya sola döneceğim. En azından yön değiştirmiş olacağım ki bu da iyi bir şey benim için. Yine de duvarlara her ulaştığımda, eğer gidebileceğim iki yön varsa, bir kararsızlık yaşıyorum. Fakat bu bile iyi bir şey benim için. Çünkü bazen sadece duvarlar çıkıyor karşıma ve geri dönmekten başka seçeneğim de kalmıyor.

İşte, bir yolu daha tükettim ve bir duvara daha ulaştım. Yine iki seçenek var önümde: Ya sağa ya sola döneceğim. Kısa bir kararsızlık... ve sola dönüyorum. Yeni bir yolda, yine bir duvara doğru yürümeye devam ediyorum. Fakat biraz daha ilerlediğimde yeni sandığım bu yoldan daha önce de geçtiğimi anımsıyorum.

Peki neden yorumuma zamanında cevap vermedin de şimdi konuştun?

Bu vesileyle yazını güncellemiş oldun sanırım. Madem bitmemiş bir yazıydı neden echoesa attın? Tekrar dönüp dönüp yazmak saçma olmayacak mı?

hoşşş...paylastığın için saol...

Duvarlara bakıp sağa yada sola dönmeye karar vermek bütün problem bu.
Sıkışıp kalan canlı sürekli öne, arkaya, sağa, sola dönüp duruyor. Belki bira gerileyip, hız kazandırıp vucüda, direk girmek lazım duvara.