Peki Tamam...

Peki tamam, sabah yüzdüğüm sulardaki serinliğin yerini titremeye bırakması benim hatam değil sanırım? Gelip giden bu okyanus buhranlarının düşüncelerimde kızak yapmasını seçen ben değildim. Önce ağlarım, sonra sızlarım, zamanla kırıldığımı unutur ve gene zamanla takviye yaparım gözlerimden yüreğime...
Birini kaybetmenin en zor tarafı acaba kaybettirilmek mi, yoksa kaybettiğini fark edememek mi? Bu soruya cevap bulabilsem ne değişir kaybettiklerimde peki?
Tamam, baştan alalım... Sabah uyandım, bilmediğim bir yerdeyim. Bulunduğum noktadan ileriye bakmamın bir anlamı yok, tanımlayamıyorum. Sonar yetimi yitirmişim, etrafımda olan bitenden habersizim. Bir şiir yazar gibi düşünüyorum tüm cümleleri, elimde avucumda son kalan bir kuş tüyü kalem misali. Altımda cam bir otoban uzanıyor. Destekli adımlar atmazsam çatlıyor. Büyüdükçe çatlaklar, tabi ki düşeceğim sonuna değin, sonuna rağmen. Sağımda ve solumda binalar yükseliyor. Her birinin altında içini görmeme izin vermeyen pencereler var. Hızlı bir hayat geçiyor diye düşünüyorum ama bu sabah bir ayrı anlamlı geldi bana sanki yalandan da olsa.
Sırtıma geçirdiğim kaypak süveterin düştüğü her yerden biraz kirli dönmesi de canımı sıkıyor. Alan da giyiyor yahu. Sahibinin titrediğini görüyorsun madem, versene ısınsın? Sabahları hep böyle kafam karışık olur ya, bu sefer kafamı ben karıştırıyorum bilakis isteyerek ve denemelere izin veren bir üçgen çizerek gökyüzüne.
Bir yıldız seçtim ilk köşe. Ben olabilirim bu aslında. Parlak ama sahte. Işığını kullanabilirsin ama yanına gidince ne kadar üşüdüğünü fark edersin. Ya da etmeliydi, edemedi. Ve diğer köşede biri var. Adı tabi ki bende saklı, satır sahibinin imza yetkisi yoktur, olmamalıdır. Kimseye de söz vermedim ben bu kelimelerin altına sahiplerinin ve düşlerimin adını koyarım diye. Beslediğim keten kenevirinin tohumlarının boyu bile geçti umutlarımı nasılsa, bu saatten sonra yapraklarını çiğneyebileceğim bir ağaç varken hayatımda, umutlarımı saklamanın amacı kalmadı sonunda. Üçüncü köşede kimse yok neyse ki. Orası çok uzak ve gizli. Sevimli ama yakut gibi tehlikeli. Dönüp dolaşan yılların hızına yetişilmiyor ya koşsan sızlasan da, yürüyüp ağlasan da... bulamadığın kayıplardır köşelerden sızan bir yudum uyku, senin bu kadar yalnızlığındır yudumsuz horultularda dönüp durduğun yatağın boşluğu.
Sevda deryalarında kulaç attığımı hayal ettiğime inandırdım kendimi, kağıtları kapıp iki stil de orada deneyeyim dedim. Dedim ama nafile. Altımda cam var dedim ya, çivilemesi bile izin vermedi kırılmasına. Hayallerin büzüldüğü yerde fire veriyormuş savunması gördüm... koca bir bina vardı hikayeden, çıktım tepesine olmamasına rağmen düşümde. Şöyle bir gerindim ki yeni doğan güneşe bir bakış atabileyim. Kıskanmasın dedim ona aslında ama biraz da kontrol ediyorum aslında. Ben gidiyorum nasılsa, bu gecenin kahramanı seti terk edecek ama her şey yerinde mi bakalım diye, binaları sağa çektim, örttüm camdan duvarlarımın üzerini taş toprak ile ve önümde gözükmeyen yolların haritalarını serpiştirdim benden sonra rüyamı isteyeceklere. Bıraktım kendimi ve aynen süzülmeli bir ters parende ile kondum yeryüzüne. Günaydın yatağım dediğim anda yüreğimdeki sıcaklık vardı ya, insanın bir arkadaşı olması gibisi yok. Belki diğerleri gibi sevmiyorum onu ama, her zaman bir arkadaş edinmek en güzeli. Havladı yüzüme kızdı. Üzerimi iyi örtmemişim ya, ondandır bu üzüntülü hayallerin rüyası dedim, kızması boşa değildir dedim. Vardır birisi ya karşıma çıkmayı bekleyen, yollar yürür ben dursam da elbet diye avuçlarım yanaklarımda saklambaç oynamaya kalkışırken doğruluyordum gecenin kavuşma noktasına hikayemle.
Ne yapayım? Ne sen geliyorsun, ne de özlüyorsun... Kalemim beni düşlemeyi bırakmadan yazdıkça yazmalı, bunun da bir hayal olduğunu anlayana kadar üzülmeye devam etmeli.