bir sanat eserine

Pencerenin buğusu ne kadar güzel gösteriyor kış'ı. Sisli bir atmosferde imgelerin gözde dağılan görüntüsü, tadı ne kadar hoş.

Bir sigara yaksam mı? Dışarı çıkıp her şekilde soğuk olduğunu bildiğim kar'a dokunsam mı? Ya sokaklar! Buz tutmamışlar mıdır? Kayıp düşer miyim acaba? Odamın güven veren dokusunu üzerimden sıyırsam, üzerime kalın bir şeyler giyip dışarı, hayata doğru bir iki adım atsam... Beni bekleyen yeni bir şey var mıdır? Yeni bir bahar ruhum için...

En iyisi kış'ı, bu çıplaklığıyla olduğum yerden, kendine has işlemesini bozmadan, nakışlarına zarar vermeden, beyazlığını kirletmeden seyretmek. Birden varlığımdan ürkebilir, yabancılık çekebilir yanımda, kaçabilir. Her şekilde kaçacağını bildiğim halde, yeşil-turuncu yapraklarından kolyesine daha yakından bakayım diye yaklaştığım bahar'ı ununmamalı. Yaz'ı da. En münezzeh aşkları barındıran ilkyaz'ın, o sedef işlemeli kutusunu açtığımda, bütün o aşkların büyüsünün kaçacağını nereden bilebilirdim? Cahillik ettim!

Cahilliğimi kabullenip, her halinden usta işi olduğu anlaşılan bu kış'ı incitmemeliyim. Elimde tek o kaldı. Yapabileceğim tek şey öylece seyretmek. Öylece boynumu büküp beni fark etmesini, yalnızlığımı anlamasını beklemek...