Altı Duvar

Vakit geçmiyor. Geçmesi gibi bir dileğim de yok zaten. Fakat böylesine hiçbirşey olmaması sinirlerimi bozuyor. Altı tane duvarın arasında volta atacak halim bile kalmadı. Saniyelerin tiktakları ve sigaramın dumanı öylesine yorgun ve cansız ki, beni de çekiyorlar aklın yetmediği bir sıkıntı çukuruna. İçimde bir şeylerin boğulduğunu hissediyor, gözlerimi kapatıyorum o hissin yoğun etkisiyle. Adeta canım yanıyor.

Burada umut yok. Kaygı da yok. Kahrolası hayatları çekip çeviren para ve tüketen zaman da yok. Arkasını hiç görmediğim bir kapıyla boşa sayan bir saat ve altı tane duvar var. Sigaramın dumanı ve bitmek bilmeyen hareketsizliğin yarattığı o kafayı yediren sıkıntı var. Bozuk bir saatin aynı yerde sayan tiktaklarından başka bir gürültünün olmadığı bu oda bana ölene kadar eşlik edecekmiş gibi.

Odada derin bir karanlık var ve o sessizlik… Kulaklarımı sağır eden bir sessizlik var. Gözlerimi kamaştıran karanlığın çöktüğü o huzursuz odadayım. Buradan çıkmam gerekiyor.

Kapıya gidiyorum ve eklemlerimin tıkırtılarını bile duyduğum bu sessizliği yırtarcasına bağırıyorum bu kez: ‘’Gardiyan!’’ Sesim kapının arkasında dolaşarak üç kez geri dönüyor bana. Cevap yok.

‘’Gardiyan! Bu saat bozulmuş, yenisini takın.Gündüz on buçuğu söylüyor bu lanet saat. Gardiyan! Yoksa gündüz mü? Gündüzün bu kadar karanlık olmadığını söyle gardiyan!’’

Cevap yok.

‘’Orada olduğunu biliyorum gardiyan! Ve elbet bir gün bu kapıyı açacaksın.’’

Cevap yok. Oralarda bir yerlerde bir gardiyan da yok. Bu koca zindan terkedilmiş ben burada kendi sesimin yankılarıyla konuşurken. Gardiyan çoktan gitmişti…