Ben, sen, o, biz, siz, onlar..

Ben?
Hahaha.. Yanıldın dostum, "biz" demeliydin.
Değil mi arkadaşlar?
Biz değil miyiz ki bir benlik içinde debelenip duran?
Biz değil miyiz ki her daim bir kimlik arayışı içerisinde? Bir yandan özgürlüğü, bir yandan en güzel bedel karşılığında en kutsalından bir tutsaklığı göze alan?
Biz değil miyiz ki her sabah nemli yastıktan başını kaldırınca "ne boktan bir hayat" görüşünde hemfikir, bazen itaatkâr, bazen riyakar, bazen tutuk..
Biz değil miyiz ki, üçüncü dünya savaşının anahtarı elimizde, tek bedende bir kimlik araşıyı içerisinde?
Peki ya sen? Yoksa "siz" mi demeliydim?
Sizin hiç olmadı mı şizofren gece yarılarınız? Sınırlarınızı zorlamadınız mı?
Kimin yarasına merhem oldunuz ki kendi yaranıza merhem olacaksınız? Vazgeçin en iyisi, siz de herkes gibi akışına bırakın hayatı.. En güzel "son" sizinki..
Çarmıha gerilmişsiniz, avucunuzda çiviler, kan ılık, acı.. Sonra doğrulup ağzınızda biriken kanı tükürüyorsunuz, güneş teninizi yakıyor, pıhtılaşan kan derinizi geriyor, ürperiyorsunuz.
Aynı değil misiniz? Aynı değil miyiz? İnsan değil miyiz?
Yoksa hepimiz birazcık toprak namzeti miyiz?
Soğuk geceyi göğüslerken, inceden bir ağrı ile, ya da daha net bir "acı" ile gözleriniz faltaşı kadar açılmışken, kendinizden daha fazla neyi düşünebilirsiniz?
Yoksa siz de "bencil" misiniz herkes gibi?
Aslında hayat güzel, acısızken, sorunsuzken, dertsiz tasasısken, alkollüyken, "tuzu kuru" iken güzel, ama o zaman da çekilmeyecek kadar tekdüze..
İşte biz bu yüzden acıyı yüceltiyoruz, acı çekerken daha fazla sarhoş olabiliyoruz, daha karanlık gecelerde, daha ölümün pençesinde yaşamayı seviyoruz.
Peh.. Kimin umrunda?
İçelim..