Kırmızı

Alev rengi yapraklar, toprağın yağmurdan sonraki kokusu, bu çıplak ağaçlar; hepsi Vistra nehri demekti Tuile için. Vistra nehrinin yanında oturan ve kendini sulara atmak üzere olan bard demekti, kızı Phainia demekti, mutluluk demekti. Sonbaharı severdi Tuile; üşüyen ağaçlarla konuşurdu, rüzgarın şarkısıyla dans ederdi. Yalnızlığına da ağlardı, ama gözyaşları kaçış sayılırdı. Tıpkı Harogath’ın kaçışı gibi.. Geriye hiçbir iz bırakmadan, veda etmeden, Tuile’nin badem gözlerine bakmadan, Phainia’yı son bir defa öpmeden. Bugünkü gibi bir sonbahar günü, bugünkü gibi göz yaşartan soğuk bir havada. Sonbaharda başlayıp, sonbaharda bitmişti her şey. Ve içindeki Vistra’ya uğramasını söyleyen sesi dinleyen Tuile için her şey yeniden başladı...

Kırmızı.. Kanın rengi, Harogath’ın çok sevdiği şarabın rengi, Tuile’nin annesinin gözlerinin rengi, yaprakların rengi... Kırmızı hep güzel bir renkti; ta ki O’nun yanındaki üzerinde taşıyana kadar. Oradaydı işte, O, Harogath, saçlarında birkaç fazla beyazla.. Ve kırmızı elbiseli bir çingene kızıyla. Bir “insan”la!?

Bu kadar hakarete dayanamazdı Tuile.. Kırmızı yeniden en sevdiği renk oldu; gözlerini kararttı Tuile’nin.. Birkaç basit jestle kırmızılı yerde hareketsiz yatıyordu işte! İçinde yükselen kahkahaları bastırdı Tuile, yavaş fakat kendinden emin adımlarla çıktı çalıların ardından, sırtı hala ona dönük, şaşkın Harogath’a yaklaştı. Çingenenin gözlerinde korku vardı, hareket edemiyordu; ama her şeyi görüyordu, yavaş adımlarla neredeyse süzülen Tuile’nin gözlerine dikmişti bakışlarını.. Harogath anlamadı, çingeneye bakmaya devam etti. Şarap güzeldi, bu kadın herhalde uyumaya karar vermişti, olsundu.

“Harogath..Merhaba sevgilim..”. Tanıdık gelen sesle birlikte arkasını döndü Harogath. Gümüş saçlar, zümrüt gözler, işte Tuile karşısındaydı. Hiçbir şey olmamış gibi davrandı şaşkın bard.. “Merhaba bitanem.. Şarap ister misin?”.. Tuile’nin susuzluğunu bastıracak olan şey şarap değildi; Harogath’ın dudaklarına uzanıp ufak bir öpücük kondurdu. “Artık çingene fahişeleriyle birlikte olman ne kadar acı..Ama kendinize iyi bir yer seçmişsiniz..Yaşlanmışsın sevgilim görüşmeyeli..” Kollarını eski kocasına uzattı, Harogath ise daha önce binlerce defa yaptığı gibi sarıldı Tuile’ye. Sadece çingene Tuile’nin gözlerindeki deli pırıltıyı fark etti, ama sesi çıkamadı.Zaten her şey çok çabuk oldu; Tuile’nin yenine sakladığı hançer sevdiği adamın kanıyla kızarmıştı bile.Sırtındaki hançeri hissetmesiyle birlikte Harogath’ın ağzından dökülen sözcükler ise sadece “Özür dilerim..” olabildi.. Kırmızı renk yine gözlerini kapladı Tuile’nin; Harogath’ı yere, sırtına sapladığı hançerin üzerine itti ve defalarca şarkılarda duyduğu, onu büyüleyen sesin “Ah!” nidasını zevkle dinledi. O sırada çingene kızı fark etti yeniden; bu kutsal sahneye şahit olmaya layık değildi bu orospu. Vistra’nın sularına bıraktı taşlaşmış fakat canlı kızı.. Dalgalarla parçalanmaya ya da acı içinde boğulmaya mahkumdu, Tanrılar böyle çizmiş olmalıydı kaderini..

Kızıla boyanmış hançerini cesedin sırtından aldı, onunla bir zamanlar sahip olduğunu düşündüğü kalbi çıkardı yerinden. Gözleri de, elleri de kırmızıydı, tıpkı toprak gibi; keşke görebilseydi, yaptıklarının ayırdında olabilseydi.. Harogath’ın göz kapakları açık duruyordu; hayır böyle bir vahşeti izlememeliydi.. İnce elleriyle sevgilisinin gözlerini kapattı, dudaklarına son bir defa öpücük kondurdu ve duruşunu düzeltti bu zayıf, nefsini ve kendisini kontrol edemeyen, harika, mükemmel, kadife sesli, yakışıklı, artık kalpsiz adamın. Çıkardığı kalbi Vistra’nın sularına bıraktı, ancak böyle arınabilirdi belki de Harogath..

Son bir defa yüzlerce kez yaptığı gibi yanına uzandı..Hançer hala elindeydi. “Görüşmek üzere bitanem” diye fısıldadı artık onu duyamayacak, sivri olmayan kulaklara. Ve her yer, kalbi de, biraz sonra vücudu kıpkırmızıydı artık...