Ayrılık

Güzel bir gün ölmek için..
Sana tek sormak istediğim şu: Neden?
Cevabı sanırım çok basit ama.. Bilmiyorum.. işte sorun da bu.
Her saniye seni düşünmek ne kadar acı veriyor bilemezsin. Belki de sen beni hiç düşünmezken (ve ben bunu bilirken) ben seni, artık seni düşünmediğimi kendime hatırlattığım o nadir zamanlarda bile düşünüyorken.. Beni sana benzememem için bırakmıştın, oysa bilmiyorsun ki ben şimdi daha çok sana benzemeye başladım.. Güvenmemeye, yalnız olmaya, uzaklaşıp oyun oynamaya..
Okuduğum her kitapta, izlediğim her filmde, dinlediğim her şarkıda, tanıştığım her insanda seni arar oldum.. Bu aptallık, biliyorum. Olmadığımı sandığın diğerleri gibi davranıyorum şimdi. Oysa yanımda olsaydın, yanımda olsan, her şey bambaşka olacaktı.. Ben başka olacaktım, bambaşka..
Bazen düşünüyorum, aslında her zaman, belki de olmaman daha iyi, başkaları için.. Ben acı çekerken, senden ruhumu uzak tutmaya çalışırken büyüyorum gitgide, kendimi geliştirip başkalarına yaklaşıyorum. Senden önce olduğundan daha çok hayranım var şimdi, beni seven, beni sayan daha çok kişi.. Ama önemsemiyorum biliyor musun? Önemseyemiyorum.
Gelsen şimdi, geri dönsen bunları bırakmamı eskisi gibi olmamı istesen, ancak benimle bu şekilde devam edeceğini söylesen bırakır mıydım bilmiyorum.. Sanırım hayır.. Tekrar gideceğin korkusu içimdeyken elimdekileri neden atayım ki uçurumdan aşağı?
Benim için hep bir gizem oldun sen, tam olarak ne olduğunu hiç bilemedim hakkında -senin bile bildiğime şaşırdığın- onca şey varken..
Hala bittiğine kendimi alıştıramadım. Sanırım hiç benim olmadığın için aradaki farkı bulamıyorum.. Kabullenemiyorum. Artık yoksun. Ama zaten hiç yoktun.
O gün parkta otururken, ellerimi tutup “hep benimle olacak mısın?” diye sormuştun.. Ben o gün bile karamsardım, inanamıyordum çünkü. Birinin beni sevmesine alışkın değildim ben, şimdi de değilim. O gün ciddi miydin bilmiyorum.. Ama işte, şimdi bakıyorum da, değilmiş demek.. Benim suçum mu gitmen? Ben mi sana uzaktım hep.. Düşünüyorum da hep “evet” diyor bir yarım. Diğeriyse korumacı bir tavırla “tabi ki hayır!” diyor.. Hangisi doğru, bilmiyorum, anlayamıyorum.. Neden bana düşünmeyi bu kadar aşıladın? Neden diğerlerinden farklı olduğuma inandırdın beni? Şimdi herkes olamıyorum, onlar gibi suçlayamıyorum beni incitenleri hiç düşünmeden.. Her şeyde bir mantık, her şeyde iki tarafı da düşünür oldum.. İsteyerek mi böyle yaptın beni, yoksa ben mi çıkardım anlamlar sözlerinden? Bilmiyorum, bilmiyorum..
Lacrimosa’nın Copycat adlı bir şarkısı var.. Birkaç gündür sürekli dinliyorum.. Herkes gibi olabilmeme yardım ediyor.. Suçlayabilmeme seni birkaç dakikalığına.. Senden nefret etmeme.. Neden beni rahat bırakmıyor bu sahte hayaletin artık?!! İki gün sonra ikinci ayı olacak gittiğinin.. Sen belki fark etmezsin bile, hatırlamazsın o gün boyunca beni.. Ama benim sürekli aklımda olacak sanırım.. Sen ve gittiğin gün.. Dolmuşa bindiğimde sahte gülücüğümle oturup yerime ağlayışım.. Düşünüşüm konuştuklarımızı, bana anlattıklarını, sana anlattıklarımı.. Metroyu.. Oradaki zenci adamı.. Bana anlattığın o projeni.. Sana soramadığım o bir tek şeyi defalarca kendime sormamı.. Eve gittiğimde maskemi takıp mutlu görünmeye çalışmamı.. Sonra odama gidip ağlaya ağlaya uyumamı –ki sen “senin yerinde başka bir kız olsa zırıl zırıl ağlar demiştin değil mi, şimdi acı bir tebessümle hatırlıyorum bu sözünü..Gecenin ikisinde kalkıp sana aklımdaki o soruyu sormamı: Neden?.. Sonra bana cevap vermeyişini, belki de veremeyişini..
Bugün tek kelimeyle gereksiz bir gündü.. Yoo, pardon, gereksiz değildi, sadece mutsuz bir gün.. Anneme “neden sürekli mutsuzum ben?” diye sordum. Beni iliklerime kadar donduran bir yanıt aldım, “bazıları acı çekiyor olmaktan mutluluk duyar..” dedi.. Sen de öyle demiştin.. Ben de böyleyim demiştim.. Ama beni üşüten bu değildi.. Gerçekten de mutsuzluktan mı mutluluk duyuyorum dedim kendi kendime.. Cevap vermeye korkuyorum şimdi.. Bütün sorun benim çünkü.. Hayatımdaki tüm yanlışlıklar için.. Tek sorun benim..