part ll -öpersem acaba...- ölüm.

Ürperdim, çöktüm yere. İçimden, bir şeyleri yok etmek isteyen bir öfke gelip, beni sarıyordu. Toprağı kazmaya başladım, tırnaklarıma toprak doluyor, kazdığım yere topraklar geri dökülüyordu. Boşuna, doldukça topraklar geri, sinirim daha da bozuluyordu. Bir çığlık attım sanırım. Olmayacaktı o. Yoktu.

Akşama dek orda oturmuş ya da yatmışım. Sabah olduğunda, güneş doğduğunda fark etmişim. Kalkıyorum zorla. Tepeden aşağı iniyorum. Ayağım kayıyor. Düştüm. Bir otobüse bindim. Ayaktayım. Ama kusacağım, dayanamıyorum. Kustum. Bir bağırış çağırış oldu. İndim otobüsten. Vapurların oraya gelmişim. Biniyorum birine, amaçsız... Deniz. Tekrar kusuyorum denize. Bakıyorum denize verdiğim hediyeye, bir daha kusuyorum. Oturuyorum bir yere. Gülüyorum, kusmamdan kalan artıklar ağzımın kenarında...

-Bana ne! Bana ne! Ben sevmedim ki onu! O sevdi beni. Aptal kız! Kendisi de seviyor sanıyordu onu. Romantikliğini onun… Başıma kaldı.

Bu acımasızlık kalbimi yaktı. Hiç değerim yoktu ona göre. O kusmaları da çok içmesindendir.

Ölmemiş miydim ben... Fark ediyorum, bakıyorum, şimdi başka bir kızı öpüyor. Midem bulanıyor. Kusuyorum.

Yazarken yarattığım dünyaya o kadar dalmışım ki onu, beni seviyor sanmışım. Onu ben sanmışım. Ben ölmüşüm yaşar bir şekilde.