gizli yediler

On on bir yaşlarında olmalıyım. “Gizli yediler”’in hepsini defalarca okumuşum. O kadar etkisinde kalmışım ki, ben de onlarınkine benzer bir çete kurma hayali ile yanıp tutuşuyorum. Çocukken hayal kurmak çok kolay; kurulan hayallerin gerçekleşeceğine inanmak ve o hayaller için harekete geçmek ise daha kolay. Hiç durur muyum yerimde, hemen harekete geçiyorum.

Elbette çetenin başı ben olacağım. İlk iş altı tane eleman bulmak... Bu elemanların, “gizli yediler” serisini bırakın okumayı, duymamış olmaları lazım. Çünkü hiç olmadı gizli yediler, benim fikrim, ben buldum, ben kurdum. Eskişehir’in ilk çocuk çetesi ve bu çetenin başı benim.

O zamanların çocuklarının, şimdinin çocuklarına göre daha çok kitap okuyor olmalarından gerek, gizli yedileri duymamış etmemiş sadece iki eleman bulabiliyorum. Canım, bu da dert mi, benim çetemin adı da “gizli üçler” olur. Hem, nerde çokluk orda bokluk. Elemanlardan birinin ismi Ahmet, yan sınıfta okuyor, annesi babası Alamanya’da, anneannesi ile birlikte kalıyor. Diğeri ise Oğuz, bizim sınıfta, sarışın ve mavi gözlü olması çeteye Avrupai bir hava katacak.

Hemen kabul ediyorlar üye olmayı. Beş dakikada kuruluyor çete. Peki ne yapacağız? Kızılcıklı’da, Atatürk Caddesi’nin birleştiği noktada terkedilmiş, camları kirik, bahçeli bir ev var. Bahçeye çok yüksek olmayan çitten atlayıp girebiliriz. Eeee! Ne mi var bunda? Eee! Girip de ne mi yapacağız? Oğlum salak mısınız, ben eminim o bahçede acayip bir şeyler var, defalarca önünden yaşlı bir adamın geçtiğini gördüm. Bir şeyler gizli o bahçede, biz de ne gizliyse onu bulacağız. Tabii yaa, ne gizli onu bulursak gazeteye bile çıkarız. Tamam, o zaman yarın saat onbirde, Yedko’nun önünde buluşuyoruz. Geç kalmayın.

Cumartesi. Daha onbire bir saat var. Dayanamamışım evde beklemeye, aptal gibi Eskişehir’in dondurucu soğuğunda bekliyorum. Annemle kavga etmişim, bu soğukta ne işim varmış, üstelik dersler. Hele şu bahçedeki gizi çözelim, gazetelere çıkalım o zaman affeder, gurur bile duyar.

Saat onbiri on geçiyor. Oğuz tam zamanında geldi ama Ahmet yok ortalıkta. Onu beklerken, bir çetenin başı olarak takınmam gereken sert tavrı ayarlamaya çalışıyorum. Çok sert olmamalı, yoksa çekip gidebilir, iki kişilik çete pek bir şeye benzemez. Öyle hiçbir şey olmamış gibi de yapamam. İpleri onun eline vermemeliyim. Peki ya hiç gelmezse, o zaman ne olacak?

Ahmet caddede görünüp de bize doğru yaklaşırken takınmam gereken sert tavrı bir türlü gerçekleştiremiyorum çünkü Ahmet bir garip. Nasıl garip? Kulaklarında, –adını şimdi bile bilmiyorum- müzik dinlerken takılan büyük kulaklıklara benzeyen yünden pembe renkli soğuğa karşı koruyan o tüylü şeylerden var. Eskişehir’de şimdiye kadar görülmüş bir şey değil. Tabii Ahmet almancı çocuğu. BMX onda, hayatımızda görmediğimiz acayip kalem kutuları, kalemler, çantalar onda. Ayrıca üzerinde almanca yazılar olan şişkin, yünlü bir mont. Robocop gibi bize doğru ilerlemekte. Bir yandan da gülümsüyor. Yanımıza gelince hiçbirşey söyleyemiyorum. Oğuz’la yün kulaklıklarının, montunun orasını burasını elliyoruz. Çok bozuluyorum. Çetenin başının o olması gerektiğini düşünüyorum. Terkedilmiş eve ve bahçeye doğru sessizce yürüyoruz.

Çok üzgünüm. Hiç beklemediğim bir bozgun. Sözde çetenin başı bendim ama Ahmet hiç bir şey demeden, ilk olarak, benim fikrimi bile almadan çitten atladı. Az önce de benim Oğuz’la bahçenin içine bakmamızı, kendisinin eve girmeye çalışacağını söyledi. Hani yalnız olsam, kimse olmasa ağlayacağım, yapamıyorum. O bahçeden bir an önce çıkmak, eve gitmek, odaya kapanmak, hiç çıkmamak, bir daha da “gizli yediler” okumamak istiyorum. Oysa ben kurmuştum bu çeteyi, gazeteler önce benim adımı yazacaktı, Burcu ve Esra bana âşık olacaklardı, Burcu’nun arkadaşlık teklifini kabul etmeyecektim, ağlayacaktı. Deliler gibi kıskanacaktı. Esra ile Pino’ya gidecektik. Sahibi beni görünce önce tebrik edecek, daha sonra istediğimiz gibi hamburger yememizi söyleyecek para almayacaktı. Bir kahraman olacaktım.

Oğuz, Ahmet’e bakmaya, evin içine doğru giderken veriyorum bir anda kararımı, atlıyorum çitten, eve doğru koşmaya başlıyorum. Pazartesi sabahına yeterli zamanım var nasıl olsa. Nereye kaybolduğum konusunda onlara söylemem gereken yalanı bulmam için yeterli bir zaman. Koşmaktan yorulunca, nefes nefese duruyorum bir sure. Hiç beklemediğim bir bozgun. Yapacak bir şey yok, yarınki Galatasaray maçını düşünmeli. Belki bir avuntu olur bu bozgundan sonra.

Yıllar sonra Hulki Aktunç’un kitabında şu satırları okuyacağımı bilemeden eve doğru yürüyorum. “Düşlerinin içine bak, düşülecek ne çok şey vardır onda!”(1)



Alıntılar:
(1) "Hulki Aktunç, İkonika ülkesi nasıl açıldı?"