Sıradan Bir Öykü (Bir Mektup)

Bin yıl önce genç bir adam, penceresinin önünde durmuş, yağmuru seyrediyordu. Sokak ıssız, yağmur aralıksızdı. Gece bir düş gibi sarmıştı her yanı. Genç adam hiç kıpırdamadı, bin yıl öncesini düşünüp, bin yıl sonrasını düşledi:

"Milyarlarca insan ölüp gitmiş, geride ne bir haz ne bir acı kalmış. Sadece çekip gitmişler. Belki bin yıl önce bir kadın, son kez öpmüştü erkeğini. Belki hemen şuracıkta bir savaş yaşanmıştı ve şu sokak lambasının altında cansız bir beden yatıyordu. Belki yine geceydi, yağmur yağıyordu...

Ben de öleceğim. Tıpkı diğerleri gibi. Ve belki bin yıl sonra, yine bir gece yarısı, bu sokağa yağmur yağacak. Genç bir kadın, tam da şu sokak lambasının olduğu yerde durup, bu satırları okuyacak."