Serap

Bu son olsun. Bir adım daha atmayacağım. Oysa ne uzun bir yol var önümde... Gitsem... ya da boş ver! Böyle iyi, oturacağım. Varsın zaman dursun, ben beklerim. İşim yok.

Öff... Hemencecik de sıkıldım. Yoruldum oturmaktan. Biraz ileride küçük bir taş var. Gidip bir tekme atsam... Gitsem mi? Kalmak daha zor sanki. Aslında taşı tekmeledikten hemen sonra geri dönebilirim buraya. Ya da dönmem. Tek istediğim o taşa okkalı bir tekme savurmak. Gerçekten istiyor muyum bunu? Hani bir adım daha atmayacaktım? Ama bu kararı taşı görmeden önce vermiştim değil mi?

Evet!

Ayağım acıyor. Lanet olası taş! Ne kadar da küçük görünmüştü gözüme. Oysa benden bile büyükmüş. O kadar yolu yürüdükten sonra da vurmamazlık edemezdim ama. Artık geri de dönemem. Hem bahanem hazır: Ayağım acıyor.

Kalan yolu tek ayak üstünde almaya karar verdim ve ilk zıplayıştan sonra kısa bir ara verdim. İki zıplayış ve bir ara daha... Üç zıplayış ve daha uzun bir ara... Dört... Beş... Altı... Yedi... Ve ne kadar çok zıplarsam o kadar çok ara vereceğim. Anlaşılan ya zıplarken ya beklerken öleceğim. Peki ya ölümsüz olsaydım, o zaman yolun sonuna ulaşabilir miydim? Yol sonsuzken ben ölümsüz olursam ve sonsuz kere de zıplarsam, ne zaman ara verebilirim? Hadi ara verdim diyelim, ki bu ara da sonsuz olmak zorunda, tekrar nasıl zıplayabilirim?

Küçük, daha doğrusu benden bile büyük bir taşın yüzünden başıma neler geldi. Keşke oturduğum yerden hiç kalkmasaydım. En azından o taşı hiç görmeseydim. Lanet olsun ki, sıkılmıştım ve o an gözlerim çok keskindi.

İşte, yağmur da yağmaya başladı. Her şey üst üste geliyor zaten. En son isteyeceğim şey ıslanmak olurdu herhalde. Çünkü ben sudan nefret ederim. Sırf bu yüzden bu çöle gelmedim mi zaten. Sudan nefret ediyorum ben. Burası bir çöl. Taş nerede? Ayağım neden acımıyor?