yatıyor şimdi kalbim yanımda..yaralı bir yıldız..kanayan ve ağlayabilen..

Dışarıdan gelen çocuk sesleri seni daha da bir sıkıştırır loş odanın küflü kokusuna; havada asılı kalmış zamana, yalnızlığa ve asırlık kilitlerle açılmaması kesinleşmiş bir boşluğun içine öylece iter.

Tavanın kirlenmiş beyaz, üzerine yıkılan boşluğunda, üzerine yıkılmış beyaz hayallerin döküntüleri arasından bakan suçlu bir çocuk gülümseyişi fark edersin; tependen bakan haylaz bir tanrı... Ve sorarsın kendine: acaba niye? Neden böyle?

Sonra yıllar arkasına bakmadan, kimseyi beklemeden, ya da umursamadan -ki yoktur umursanacak kimse- geçer, kimi değneğine dayanarak zorla, kamburu çıkmış bir ihtiyar gibi yavaş ve aksi; kimi haylaz bir çocuk, yaptığı yaramazlıktan kaçar gibi... Bir sen kalırsın koskoca bir kalışın ortasında.

Geçti mi o yıllar bir hatırı sayılır an olmadan, müjdesiz, tekdüze, her gün bir kırgınlığın parçalarını birleştirmeye çalışarak... Tıpkı bir çocuğun, haylaz bir çocuğun bilinçsizce kırdığı vazoyu oturup, en değerli eşyanmış gibi biraraya getirmeye, onarmaya, eski güzel halinde odanın emniyetli bir köşesine yerleştirmeye çalışarak, geçti mi o yıllar, sen de perdenin arasından utangaç bir kadın gibi dışarıda kendini gösteren hayata kaçamak bakışlar atacaksın. Dostum, ah! Ağlamak yetmez. Kendini parçalamak, duvardan duvara vurmak... Hiç kimsenin duyamayacağı, içindeki derin uçurumların duvarlarında yankılanan yakarışların yetmez. Yalnızlık sendeyse hep vardır. Doğuştan gelen bir yetenek gibi. Sonradan edinilemez yalnızlık, hep yaşar insanın içinde, beslenir. Bazen bütün kanını emen bir sülük gibi hayatını emse de. Söylesene. Ondan daha gerçek bir varlığın oldu mu, daha iyi bir dostun?

Baktığında kendini görebileceğin tek aynadır yalnızlığın. Ona iyi sarıl. Ne duruyorsun!

yalnızken mutlu olamayan, başkasıyla da mutlu olamaz.

çok hoş

yedi benim echoes1ı gölgede nıraktı..bunu ayrı bir başlığa da yazabilirdin:kıskancsmili:
ama yazım sana bunları çağrıştırdıysa ne mutlu.

İlerde nasıl yazabileceğine bir örnek bu sadece. Aramızdaki fark: sen yazarken uyuyorsun, ben ne yazdığımın farkındayım ve yazdıktan sonra bir kaç kere okuyorum göndermeden önce, düzeltiyorum.

Ha, evet, çok kıskancım.

yazmaya devam et

yedi,
senin yazın da güzel

ikinizinde yazısı çok hoş benim içimdende şunlar çıktı.

HAyatın belirli anlarını sorgulamakla geçirisin kendini , sanki bir odaya benliğini kilitleyip soular sorarsın , istemediğin cevapları aldığında benliğini cezalandırırsın bir gün sanki af çıkarır kendini bırakırsın hayatın kirli sokaklarına artık neden sorusu yoktur bir bekleyiş başlar yenilen me bekleyişlidir bu ama yenilenememek varsa sonuçta yine benliğini kilitliyeceğin günler vardır uzakta o yüzden hayatını pişman olmıcak gibi yaşa

çok güzel,kendi duygularının yanında bir çok insanın duygularını anlatmak nasıl bir duygu acaba..