sen

karanlık tarafından kıstırılmış bakışların
oysa ki beni hep parıldayan hayatınla büyülerdin
bedenin yokluğu önemsiz
benliğin hala buralarda oyalanmakta

zamanın bilinçsizliğine inanır mısın?
geçmişin ayak seslerini duyuyorum sanki
eskiden kopup yeniye tutunmaya çalışan nefretler
sessizlikte süzülüp ruhlarımıza yayılıyor

işte geldim demeni bekledim
ardındaki uçsuz bucaksızlığı süzüp yakınlığınla bütünleşmeyi
yakamoz gibi parıldayıp maviliği süslemeyi
ama gelmedin...
şimdi ise çocukluk anılarım kadar uzak ama bir o kadar da
uzaktasın...!