Loş Balkon…

Balkonda sigara içtim ablamla. Hani nefret ettiğim, her fırsatta başını ezmek istediğim ablam vardı ya işte onunla… O ağladı, ben izledim. Bazı yaralar vardır izi kalır, arada bir sancımaya başlar. Ablamın yıllar öncesinden gelen bir yarası sancıyordu şimdi. O ağladı, ben sustum. Hiçbir tepki vermeden izledim onu. Bir an onun sigara içmediğini hatırladım. Onu bu zehre itecek kadar ağır bir sancıydı. Ben sadece izledim. Onun canım gibi sevdiğim gitarımı ve gözüm gibi baktığım kaset koleksiyonumu kırmasını hatırladım sırayla. Cam parçalarıyla onu öldürmeye çalışmamı hatırladım. O ağlıyordu… Yıllar öncesinden gelen bir ölüm haberinin boğuk depresyonuyla kıvrandığını hissettim. Bir elinde ondan kalan tek hediye olan kırmızı bir tavşan diğer elindeyse ona verdiğim sigarayı tutuyordu. Silmedi gözlerini, ben de silmedim. Tıpkı babamın bir an sonra öleceğinden emin olduğum bir anda yaptığım gibi sadece izledim. O anda tavşanın sevimli olmadığını fark ettim işte… Hiç de sevimli değildi. Odanın loşluğundan mıdır yoksa başka bir sebepten midir bilmiyorum ama tavşan çok çirkin gözüktü gözüme. Kabus gibiydi adeta… Biraz sonra ablam kalktı, sigara için teşekkür etti ve cüzzi bir fiyata bundan kimseye söz etmeyeceğim konusunda benimle anlaştı. O gitti, ben ağladım… Bir elimde zavallı bir durumu suistimal ederek aldığım para, diğer elimde sigaram vardı. Silmedim gözlerimi, kimse de silmedi. Odanın loşluğundan mıdır yoksa başka bir sebepten midir bilmiyorum ama çok çirkin gözüktüm gözüme…