O kan ben(idi)

Kanları bulaştırdım her yerime. Gözlerimden bir tanesi açık kaldı sadece. O andan sonra duyamadım söylenenleri. Ben ve kan dahil olmuştuk birbirimize. Baktığım gözüm yalan söylüyordu bana, etrafımda gösterdikleri bir aldatmacadan ibaretti. Ölmüş yüzeyler dümdüz olmuş, yukarıya çıkmaya çalışıyorlardı. Onlara gerçeği söyleyebilmeyi isterdim ama boynumu eğip kanıma söz vermiştim. Bunları benden duymak zorunda değiller! Artık kendime bile söyleyemem duymak istediklerimi, hep bu başımı çalmıştı zaten. Duymak istediklerim beni tatmin noktasına getirdikten sonra bırakıp gitti.

Sonunda tek bir kör nokta kaldı. Bu yeni bir şeydi. Seçim yoktu, taraf yoktu. O ya da bu demek de yoktu. Bırakmadım kör noktayı nasıl olsa bende onun kadar kördüm.

Yok olmayı istedim en başında hem de çok başında. Öncesi ve sonrası çırpınmıştı. O kadar çok koştum ki! Ne yakalamak ne de yakalanmak için. Sadece bir anlık nefesler almak için durmalıydım. İleride unutabilirim aldığım soğuk nefesleri…

Arkamdan bazı melodiler geliyordu. Bir an onlara teslim edebilirmişim gibi hissetim kendimi. Ki –mişim gibilerde kalması gerektiğine inancım en yüksek yerde duruyordu.

Çekici bir şey ama getirisi yok. Anlık getiriler bana daha çok yabancı yansımalar bırakıyor.

Durdurmayın sadece…

Turnike yapmaya çalışacaklardır, bunu biliyorum. Kararlarını verdiler. Duymak istediklerimi bu sefer başka sesle bana bir kez daha söylediler. Ama ben biliyordum ta ki kanı içime çekene kadar.. sıkıp sıkıp tıkamalıydım derinlerime..