Ergen Olmak..

Hatırlıyorum da, ilkokuldayken servisin arkasında oturup avını bekler gibi bizim ezik bir hareketimizi kollayıp, dalga geçen ergenlerden nefret ederdim. Kendilerini ne sanırlardı ki?

Ama şimdi onlardan biri olduğumu farkediyorum. Serviste o uyuz veletlerin hareketleri sinirimi bozuyor. Çok, çok körler, tek dertleri eve gidip Sponge Bob'un son bölümünü kaçırmamak.

Ben de o zamanlardan gençtim 24/7 gülerdim, oyuncaklarıyla oynayan, aileme hayran bir çocuktum. O zamanlarda, garip bir şekilde kız çocukları babalarına âşık olurlar. Sanırım bu hayatlarındaki tek gerçek erkeğin babaları olmasından kaynaklanıyor.

Sonra ortaokul… Bakarsın erkekler değişmiş, koyun koyuna uyuduğun çocukluk arkadaşların göt peşinde, kızlar dergilerdeki ucuz şarkıcılara özenmiş bir gurup olur ki, dedikoducular konseyi… En kötüsü çok şişmansan veya çok zayıfsan veya yeterince güzel bir yüze sahip değilsen yandın! Git vur kendini! Ah, bir de dersler..! Ergenliğe adım atmanın baskısı yetmezken hocaların ve ebeveynlerin aklını kuşatması... Ondan sonra kendini sorguladığın dönem. Neden? Neden ben? Neden sen..?

Bu dönem yaklaşık herkesin başından geçer, zaten geçmesi lazım. Ama en kötüsü, ebeveynlerin bu dönemden geçmesine rağmen unutmuş olmaları. Evin genci onlara göre garip garip giyinen, ona buna bağıran, ağlayan, 24 saat müzik dinleyen, hayattan kopuk, odasına kapalı bir deli olarak görünür. Bunu gence öyle yedirip hazmettirirler ki zavallı kurban girdiği zaman makinesinden tarife uygun bir deli olarak çıkar.

Not:Bazı imla hataları ve Türkçe karakteri düşkünü arkadaşlarımdan özür dilemek istiyorum. Üzgünüm, Türkçe karakterim yok ve Türkçe bir klavye alacağımı zannetmiyorum.

Saygılarımla…