unutulmuşlar

Unutulmuşlar

Zihnimi zorluyor ölü bedenler gibi su yüzüne çıkmak için çırpınan anılar. Onları bastırıyorum ama ne zamana kadar..?

Dışarı çıkmalarını engellemek çok zor, doğanın gücüne karşı geliyorum. bilmem ki günah işliyor muyum?

İnançlarımı sorguluyorum, sonra fark ediyorum anılar... Çıkmış! Zihnimden, dolaşıyor benimle.
Korkuyorum.

İnsanlara mutluymuşum gibi gözüküyor, salak hepsi, gerçekten ne anlarlar?
Hahaha!

Bir kez birisi anlar diye etrafıma bakıyorum umut ve özlemle.
Bir işe yaramıyor, umudum gittikçe zayıflıyor, ışık görmeyen bir bitki gibi gittikçe hastalanıyor.

Hasta bir şey mi taşıyorum içimde? hayır, ben hastayım, zehirledi beni de!
Umudum yok artık, biliyorum çünkü işe yaramıyor insanı aptal bir mutluluğa sürüklemekten başka.

Soruyorum kendime:neyin eksik kızım senin?

Cevap alamıyorum. İçim de küsmüş, benimle uzun zamandan beri; artık benimle konuşmuyor. Yalvarıyorum bilmediğim birine, belki karanlığa: kurtar beni bu biçarelikten, yoksulluktan; karanlığın içindeki yıldızımı tekrar parlat.
İstemiyorum düşmek bir kara deliğin içine.

Düşersem ki biliyorum, ıstıraplar, çektiğim sonsuz bir baş dönmesi; ve ben, biz olacağız, istemiyorum onu ya! Kurtarın beni lütfen! Kara deliğe düşmeden önce tutsun elimi biri. Akşamüstü dans edelim onunla hatta. Islak taşlar... Etrafta toprak kokusu var, eteğim uçuşuyor. Beni belimden kavradığı gibi...

Kara delikteyim. Rûya... Sık gördüklerim... Hep düşlediğim... Baş dönmesiyle yaşamak... Başka şansım mı var sanki?


26 ekim gibi bir sıralar yazıldı.