Duvar

Uzunca bir süre aynı yoldan gittik. Daha önceleri bize benzer binlercesi tarafından gidilmiş bilindik bir yoldu . Avantajları ve dezavantajları olduğunu hesaplayıp kendi paydamızla böldük.Her yol gibi inişleri çıkışları olduğunun bilincinde ilerliyoduk. Girişleri ve çıkışları vardı. Amaç , hedefe en kestirmeden varmaktı.

Yola başladığımız andan itibaren bizle beraber olan görünmez takipçiyi saymazsak 4 kişiydik. Ben , o , bir köpek ve taksisi olmayan bir taksi şöförü. Şöför lazdı , ne dediğini anlamıyorduk anladığımız zamanlarda ise sigaranın zararlarından bahseden korkutucu konuşmalar yapıyordu.Taksi şöförünün alakasını bir türlü çözemiyorduk ve çözemedikçe kendimizi ondan uzaklaştırıyorduk.Bizim düşüncelerimizin onun üzerinde bir etkisi yoktu. Bu yüzden gitmedi ve kaldı .

Köpek iyiydi. Orta boylu , simsiyah ve ıslak burunluydu . Bazen değişik bir koku aldığında heycanlanıp kokunun peşinden giderdi ve 2-3 saat dönmediği olurdu . Yanımızda olduğu zamanlarda ise kulakları , burnu ve sallanan kuyruluğuyla yolun temkinli olduğunun güvencesini sağlıyordu. Faydalarının yanısıra komik bir hayvandı ve yanımızdan olmasından mutlu oluyorduk.İkimizin arasında kalan paylaşılan bir alan gibiydi . İstese giderdi ama kaldı.

O ise benim aynamdı. Yansımalarının böyle şekil bulması beni ilk başlarda dehşete düşürmüştü ama sonradan alıştım.Çok konuşuyordu ve benim konuşmadığım şekilde konuşuyordu. Farklı bakış açılarına sahiptik ama aynı kaynaktan olduğuna dair ipuçları gizliyordu sözlerinde. Çok basitti. Nefret etmesi gerekenden nefret edip sevmesi gerektiğini düşündüğünü hemen seven akışkan bir yapısı vardı.Sözleri ve davranışları karmaşadan uzak ve maskesizdi.Kendinden aptallara yaraşır bir cesaretle emindi. Başkalarından da kendinden emin olduğu gibi emindi. Gücü ve güçsüzlüğü aynı elinde taşıyarak dengelerden kurulu görünmez bir kalkan inşaa etmişti kendine. Biri bi taş atsa hemen düşebilirdi ama bellide olmazdı. Bu yüzden yola benimle birlikte çıktı. Kestiremediği sonuçların merakından.

Hedefe yönelik planlarımız vardı. Hedef bir fiildi ve sonuna istediğimiz eki getirerek değiştirebiliyorduk. Yinede yakınlaştığımıza dair bir belirti yoktu. Yol sakin olduğundan aceleci davranmamızı gerektirecek bir durum sezmeksizin istediğimiz yerde gereğinden fazla oyanlanma lüksünü kendimize tanımıştık.Bazen başkalarıylada karşılaşıyorduk ama hiçbiriyle beraber yol alma fikrinden hoşlanmadığımızdan nerden geliyorsun-nereye gidiyorsundan öte bir konuşma yapmıyorduk. Bizle aynı yöne gidenler olsada bizle aynı yere varmayı hedefleyen kimse yoktu zaten. O yüzden diğeleri hep geçip gittiğimiz kişiler oluyordu.

Bıraktığımız hayatlar veya yaşama ihtimalimiz olan başka hayatların herhangi bir şekle bürünmemiş gölgesi gibi geçmişi hatırlatmak istirercesine, sürekli kafamızı çevirip arkamıza bakmamıza ve tedirgin olmamıza sebep olan başka bir takipçimiz vardı. Köpeğin pek umrunda olmadığı için tehlikeli olduğunu düşünmedik ve kendini belli etmediği sürece gerekenden fazla ilgi göstermedik.
Sonra birgün yol aniden bir duvarla kesildi.Her duvar gibi iki tarafı vardı ve üstüste konulmuş taşlardan yapılmıştı.Kendimizi çin seddi önünde şaşkın duran moğollara benzeten bir geçilmezliği vardı. Düşünemedik bile .

Arkamda ise takipteki gölge şekillenerek bir kız çoçuğu oldu .
-Hoşçakal dedi . Benim yolum buraya kadar bu duvarı geçemem.
Komikleşme demek istedim kim geçebilir ki bu duvarı benimde niyetim yok, dönüyoruz. Ama sustum ve kız gölgeleşerek onu bekleyen sayısız ihtimallerin olduğu diyara gitti. Köpek inledi , taksi şöförü bir sigara yaktı duvarın dibinde .

Hedef şaşmıştı gidecek yer yoktu ve dönüş çok uzaktaydı . Öyleyse dedim burası hedef olsun , kalıyoruz.

Ve yaşadık duvarın dibinde.