bilmediğim uzaklara...

Yağmurun seğirten, haylaz, cıvıl cıvıl çocuk sesi… Ve ardından koşturan toprağın aceleci, anaç kokusu… Sonra, insanın bu atmosferi her teneffüs edişinde, kendini evinde gibi hissetmesi… Neden?

Bu dünya bir ev: her zaman sıcak bir yemek, ılık bir hayat sunabilen insana, hem de kimine göre en karanlık, en zalim zindanken… Beklemek neden? Büyüyen, serpilen bir filiz gibi başını gök-denize kaldırıp, her an koşumları yedi renkten bulutların çektiği hayal arabalarından birine binmek ya da aşağıda, toprağın üzerinde, bazen elini uzatsan tutabilecekmişsin gibi gelen canlılık akımını saçlarından yakalayıp dudaklarından öpmek, kendini hayata kaptırmak, kimine göre uzun, kimine göre kısa olan bu yolculuğa çıkmak dururken…

Korkularıyla yüzleşmeli insan, hem de en canavar, en işkenceli zamanlarında oturtup masaya karşılıklı konuşmalı, bir noktada anlaşmalı önce. Birlikte mi hareket edecek, çekinerek, sürtünerek, öğüterek yavaşlatacak mı bu gidişi, enine boyuna konuşmalı. Sonra bir kahve içmeli korkularıyla orta şekerli. Bir tane de kedisi için koymalı… Balık besliyorsa, yemlemeli, kuş varsa dinlemeli. Bir köşesinden tutup, şöyle evirip çevirip bir bakmalı hayata, denize, gökyüzüne… Ya da menekşe almalı akşam annesine. Sofraya oturup sıcacık yemeği yemeden önce sıcacık sözler söylemeli, ya da kendini söylerken bulmalı, bazen her şeyi akışına bırakmalı.

Bir çiçekle arkadaşlık yaptınız mı hiç? O narin yapraklarının altında ince uzun gövdesini okşadınız mı parmaklarınızla? Uzun uzun oturup başında sohbet ettiniz mi, sizi yakın bir dostunuzmuş gibi saatler boyunca dinledi mi, gerçekten, içinizdeki kendinize dokunduğunuzu, gerçeğe bir adım daha yaklaştığınızı, belki de hiç tanımadığınız bir yabancıyı uzun zamandır peşinizden gittiğiniz her yere koşturduğunuzu, her insana taşıdığınızı fark edersiniz. Ya da balkonun o eşsiz, kendini sokağa adamış âşık bakışlarına müşterek olduğunuzda hissettiğiniz ‘yalnız olmadığınız duygusu’ sizi gelip bir akşamüzeri buldu mu, yaşamınızın o paha biçilmez ağırlığını omuzlarınıza alıp gözlerinizi aşağıda oynayan çocuklara ve maziye diktiğinizde.

Neden bahsettiğimi anlayanlar için balkona çıkıp demli bir çay içeceğim yarın akşam. Çay içip çocukluklarını düşüneceğim, onların çocuklarını da. Ve dünyaya gelirken bir ismi olmayan ama kendisine verilen emaneti, isminin anlamını bulunduğu her ortama yazan, her dokuya işleyen ruhlar için, aklımdan sıcak bir hayal geçireceğim. Simli bir iplikle tılsımlı bir söz dokuyup, efsunlu bir akşam geçireceğim. Sonra da gözlerimi kapayıp göremediğim uzaklara, ufukta gezinen alaca hayaletlerin izlerinin peşi sıra, bilmediğim diyarlara dalacağım, belki ağlayacağım.