Diyet

Mezarlıktayım yine. Ben her gece gelirim buraya. Yalnız dolunayda gelmiyorum işte, gelemiyorum!.. Burada yatıyorum ben! Bakın! İşte burada, bu toprağın altında... Buraya gömdüm kendimi. Mezarım burası benim. Evet! Öldürdüm ben kendimi ve buraya gömdüm cansız bedenimi. Tek başıma hem de!

Mezarlıktayım yine. Mezarım burada; ama ben yokum işte, değilim toprağın içinde. Toprağımı kazıp götürmüşler beni yine. Ne istiyorlar benden? Daha geçen aydı, sol ayağımı alıp götürdüler. Tıpkı sağ ayağım gibi. Yine öldürmem gerek şimdi kendimi, yine gömmem ve her gece ağlamam gerek.

Ölmüştüm ben. Bundan adım gibi eminim. Ama o ay işte, gönlümü çelmişti bir kere! Onun ışığında görmek, mezarımı, toprağımı... Ve toprak bırakmazdı beni, ay böyle çekmese. Bir anne gibi doğurdu beni toprak ve bir anne gibi ölmeyi yasakladı bana. Bense yalvarıyorum şimdi, ikinci bir ölüm versin diye bana. Söz veriyorum, sırtımı döneceğim bu sefer o aya! Şimdi korkuyorum işte! Ölmekten korkuyorum. Ve geri dönmekten. Hiç ölememekten yani.

Mezarlıktayım yine. Yine öldürdüm kendimi, sol kolumdan bu sefer. Gömdüm yine cansız bedenimi. Ve ağlıyorum kabul etsin diye diyetimi. Ve öyle güneşli ki şimdi toprak, görmek isterdim ayın üzerinde gölgemi. Şu an! Sırtımı dönmüşken bir dolunaya hem de. Ve topraktaki gölgeme düşerken ben.



Abuk subuk bir yazı işte. İdare edin artık.